ஒரு அடர்ந்த காட்டில் கரிகாலன் என்ற ஒரு முயல் வாழ்ந்து வந்தது. கரிகாலன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானது, ஆனால் அதற்கு ஒரு சிறிய குறை இருந்தது; அது எப்போதுமே எதையாவது சாதிக்க வேண்டும் என்ற அவசரத்தில் இருக்கும். ஒரு நாள், காட்டின் நடுவே இருந்த ஒரு பெரிய மாமரம் கரிகாலனின் கண்ணில் பட்டது. அந்த மரத்தில் மிக உயரத்தில், பழுத்த மாம்பழங்கள் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன.
கரிகாலன் மெல்ல மரத்தின் கிளையில் ஏறத் தொடங்கியது. கிளைகள் ஒவ்வொன்றாக வலுவாக இருந்தன. 'இன்னும் கொஞ்சம் மேலே சென்றால் அந்தப் பெரிய பழத்தைப் பறிக்கலாம்' என்று அது நினைத்தது. அதன் நண்பன், மெதுவான ஆனால் புத்திசாலியான முயல் மதியன், எச்சரித்தான், 'கரிகாலன், நீ ஏற்கனவே உயரமான கிளைக்கு வந்துவிட்டாய். அங்கேயே நின்று பழங்களைச் சாப்பிடு, மேலே போனால் ஆபத்து!' என்று சொன்னான்.
ஆனால் கரிகாலன் அதைக் கேட்கவில்லை. 'நான் இன்னும் கொஞ்சம் தூரம் சென்றால் உலகத்தையே பார்க்க முடியும்' என்று ஆசையுடன் மேலே ஏறியது. அது மரத்தின் நுனிக்கட்டையிலேயே நின்றது. ஒரு சிறிய காற்று வீசியபோது, அந்த மெல்லிய நுனிக்கிளை 'டக்' என்று உடைந்துவிட்டது. கரிகாலன் பயந்து நடுங்கியது, ஆனால் அதிர்ஷ்டவசமாக ஒரு புதரில் விழுந்து உயிர் தப்பியது. இருப்பினும், அதன் காலில் பலத்த காயம் ஏற்பட்டது. அன்றுதான் கரிகாலன் உணர்ந்தது: எல்லை தெரியாமல் ஆசைப்படுவது ஆபத்தானது என்று.
