ఒక చిన్న గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు తన తాతయ్యతో కలిసి నివసించేవాడు. ఒకరోజు తోటలో ఆడుకుంటుండగా అర్జున్కు ఒక పెద్ద, తీయని మామిడి పండు దొరికింది. ఆ పండును తనే ఒక్కడే తినాలని అనుకున్నాడు. అతను ఆ పండును ఎవరికీ తెలియకుండా తన గదిలో దాచేసి, తలుపు వేసుకున్నాడు.
కొద్దిసేపటి తర్వాత అతని చెల్లి మీరా అక్కడికి వచ్చి, 'అన్నయ్యా, నాకు కొంచెం మామిడి పండు ఇస్తావా?' అని అడిగింది. కానీ అర్జున్ తన పండును పంచుకోవాలని అనుకోక, 'లేదు మీరా, ఇక్కడ ఏమీ లేదు' అని అబద్ధం చెప్పాడు. మీరా బాధగా వెళ్ళిపోయింది. అర్జున్ ఆ పండును తినడం మొదలుపెట్టాడు, కానీ అతనికి ఏ సంతోషం కలగలేదు. ఒంటరిగా తినడం వల్ల అతనికి ఏదో వెలితిగా అనిపించింది.
అప్పుడే అతని తాతయ్య పిలిచారు, 'అర్జున్! త్వరగా రా, ఈరోజు తోటలో చాలా పండ్లు ఉన్నాయి. మీ చెల్లి మీరాను కూడా పిలుచుకుని అందరం కలిసి తిందాం!' అని చెప్పారు. అర్జున్కు తన తప్పు తెలిసొచ్చింది. అతను వెంటనే మీరా దగ్గరకు వెళ్లి క్షమాపణ చెప్పి, ఆమెను పిలుచుకుని వచ్చి ఆ పండును ఇద్దరూ కలిసి తిన్నారు. అప్పుడే అతనికి నిజమైన ఆనందం లభించింది. బంధువులతో, కుటుంబంతో కలిసి పంచుకుని జీవించడమే నిజమైన సంపద అని అతను తెలుసుకున్నాడు.
