ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கதிரின் தந்தை ஒரு விவசாயி. ஒரு நாள், கதிர் தனது தோட்டத்தில் ஒரு பெரிய மற்றும் இனிப்பான மாம்பழத்தைக் கண்டான். அந்த மாம்பழம் பார்ப்பதற்கே மிகவும் சுவையாக இருந்தது. கதிர் அதைத் தனியாகச் சாப்பிட நினைத்தான். அவன் அதைத் தன் அறைக்கு எடுத்துச் சென்று மறைத்து வைத்துக்கொண்டான்.
அப்போது அவனது தங்கை நிலா உள்ளே வந்தாள். 'அண்ணா, என்னிடம் ஒரு மாம்பழம் இருக்கிறதா?' என்று கேட்டாள். கதிர் பயந்துபோய், 'இல்லை நிலா, இங்கே எதுவும் இல்லை' என்று பொய் சொன்னான். நிலா சோகமாகச் சென்றாள். கதிர் மாம்பழத்தை எடுத்துச் சாப்பிடத் தொடங்கினான். ஆனால், அவன் சாப்பிடும்போது அவனுக்கு ஒரு நிம்மதி இல்லை. தனியாகச் சாப்பிடுவது அவனுக்குத் தனிமையாகத் தோன்றியது.
சிறிது நேரத்தில், கதிரின் தாத்தா அவனைக் கூப்பிட்டார். 'கதிர், இன்று தோட்டத்தில் நிறைய பழங்கள் விளைந்துள்ளன. நீயும் உன் தங்கை நிலாவும் சேர்ந்து அவற்றைச் சாப்பிடுங்கள்' என்றார். கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். அவன் ஓடிச் சென்று நிலாவையும் அழைத்துக்கொண்டு, அந்த மாம்பழத்தை இருவரும் பகிர்ந்து உண்டான். அப்போதுதான் அவனுக்கு உண்மையான மகிழ்ச்சி கிடைத்தது. தன் குடும்பத்தினர் மற்றும் உறவினர்களுடன் பகிர்ந்து உண்ணும் குணமே ஒருவனுக்குப் பெருமையைத் தரும் என்பதை அவன் அன்று புரிந்துகொண்டான்.
