ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ತಾತನೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅಜಯ್ಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮತ್ತು ಸಿಹಿಯಾದ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣು ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅದನ್ನು ತಾನು ಒಬ್ಬನೇ ತಿನ್ನಬೇಕೆಂದು ಅವನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಅವನು ಆ ಹಣ್ಣನ್ನು ತನ್ನ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟನು.
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ, ಅವನ ತಂಗಿ ಮೀರಾ ಬಂದಳು. 'ಅಣ್ಣಾ, ನನಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣು ಸಿಗುತ್ತದೆಯೇ?' ಎಂದು ಅವಳು ಕೇಳಿದಳು. ಆದರೆ ಅಜಯ್ ಅದನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಷ್ಟಪಡದೆ, 'ಇಲ್ಲ ಮೀರಾ, ಇಲ್ಲಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲ' ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದನು. ಮೀರಾ ಬೇಸರದಿಂದ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದಳು. ಅಜಯ್ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಸಂತೋಷವಾಗಲಿಲ್ಲ. ತಾನೊಬ್ಬನೇ ತಿನ್ನುವುದು ಅವನಿಗೆ ಒಂಟಿತನವನ್ನು ನೀಡಿತು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನ ತಾತ ಕರೆಯುತ್ತಾ ಬಂದರು, 'ಅಜಯ್, ಇಂದು ತೋಟದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಹಣ್ಣುಗಳಿವೆ. ನೀನು ಮತ್ತು ಮೀರಾ ಬಂದು ಒಟ್ಟಿಗೆ ತಿನ್ನಿ!' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಅಜಯ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತನು. ಅವನು ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಮೀರಾಗೆ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿ, ಅವಳನ್ನು ಕರೆತಂದು ಆ ಹಣ್ಣನ್ನು ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡು ತಿಂದರು. ಆಗಲೇ ಅವನಿಗೆ ನಿಜವಾದ ತೃಪ್ತಿ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಕುಟುಂಬದವರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಬದುಕುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಸಂಪತ್ತು ಎಂದು ಅವನು ಕಲಿತನು.
