ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు తన తాతయ్యతో కలిసి నివసించేవాడు. అర్జున్ చాలా సున్నిత మనస్కుడు. అతనికి ఇష్టమైన మిఠాయి దొరకకపోయినా లేదా ఆడుకునేటప్పుడు కిందపడినా వెంటనే ఏడవడం మొదలుపెట్టేవాడు. జీవితం ఎప్పుడూ సంతోషంగానే ఉండాలని అతను కోరుకునేవాడు.
ఒకరోజు అర్జున్ తన తోటలో ఒక చిన్న గులాబీ మొక్కను నాటాడు. అది త్వరగా పెరిగి పూలు పూయాలని అతను ఎంతో ఆశపడ్డాడు. కానీ కొన్ని రోజుల తర్వాత భారీ వర్షం కురిసింది. మరుసటి రోజు ఉదయం చూసేసరికి, ఆ చిన్న మొక్క మట్టిలో పడి విరిగిపోయి ఉండటం చూసి అర్జున్ షాక్ అయ్యాడు.
అర్జున్ తోటలో కూర్చుని ఏడుస్తున్నాడు. తాతయ్య అతని దగ్గరకు వచ్చి కూర్చున్నారు. 'ఏమైంది అర్జున్? ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు?' అని అడిగారు.
'తాతయ్యా, నేను ఎంత ప్రేమగా పెంచానో తెలుసా, కానీ ఈ వర్షం వచ్చి నా మొక్కను నాశనం చేసింది!' అని అర్జున్ ఏడుస్తూ చెప్పాడు.
తాతయ్య మెల్లగా ఇలా అన్నారు, 'కన్నా, జీవితంలో ఎండ ఉన్నప్పుడు వాన కూడా ఉండాలి. అది ప్రకృతి ధర్మం. మనం కేవలం సుఖం మాత్రమే కావాలని కోరుకుంటే, కష్టాలు వచ్చినప్పుడు తట్టుకోలేము. కష్టాలు కూడా జీవితంలో ఒక భాగమే అని అర్థం చేసుకుంటే, అవి నిన్ను తాకినంత మాత్రాన నువ్వు కుంగిపోవు. ఏడవడం మానేసి, ఈ మొక్కను మళ్ళీ ఎలా నిలబెట్టాలో ఆలోచిద్దాం రా.'
అర్జున్ తాతయ్య మాటలతో తేరుకున్నాడు. అతను ఏడుపు ఆపి, తాతయ్య సహాయంతో ఆ మొక్కను మళ్ళీ నిలబెట్టాడు. అప్పటి నుండి, కష్టాలు ఎదురైనప్పుడు భయపడకుండా, వాటిని ధైర్యంగా ఎదుర్కోవడం అర్జున్ నేర్చుకున్నాడు.
