ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಅವನ ಅಜ್ಜ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅರ್ಜುನ್ ತುಂಬಾ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನವನಾಗಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಸಿಹಿ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ಆಟವಾಡುವಾಗ ಬಿದ್ದರೆ ಅವನು ತಕ್ಷಣ ಅಳತೊಡಗುತ್ತಿದ್ದನು. ಜೀವನ ಯಾವಾಗಲೂ ಸಂತೋಷದಿಂದಲೇ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ಅವನು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಗುಲಾಬಿ ಗಿಡವನ್ನು ನೆಟ್ಟನು. ಅದು ಬೆಳೆದು ಹೂವು ಬಿಡಬೇಕೆಂದು ಅವನು ಆಶಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಜೋರಾಗಿ ಮಳೆ ಬಂದಿತು. ಮಳೆ ನಿಂತ ಮೇಲೆ ನೋಡಿದಾಗ, ಆ ಪುಟ್ಟ ಗಿಡವು ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವುದು ಅರ್ಜುನ್ ನೋಡಿದನು.
ಅರ್ಜುನ್ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಜೋರಾಗಿ ಅಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಅಜ್ಜ ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಕುಳಿತರು. 'ಏಕೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ ಮಗನೇ?' ಎಂದು ಅಜ್ಜ ಕೇಳಿದರು.
'ಅಜ್ಜಾ, ನಾನು ಎಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಇದನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದ್ದೆ, ಆದರೆ ಮಳೆ ಬಂದು ಇದನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡಿತು!' ಎಂದು ಅರ್ಜುನ್ ಅಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು.
ಅಜ್ಜ ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೇಳಿದರು, 'ಮಗನೇ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಲು ಇರುವಂತೆ ಮಳೆಯೂ ಇರಲೇಬೇಕು. ಅದು ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿಯಮ. ನಾವು ಯಾವಾಗಲೂ ಸುಖವನ್ನೇ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೋದರೆ, ಕಷ್ಟ ಬಂದಾಗ ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕಷ್ಟಗಳು ಜೀವನದ ಒಂದು ಭಾಗ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡರೆ, ಅವು ನಮ್ಮನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅಳುವ ಬದಲು, ಈ ಗಿಡವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ಎಬ್ಬಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸೋಣ ಬನ್ನಿ.'
ಅರ್ಜುನ್ ಅಳುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಅಜ್ಜನ ಸಹಾಯದಿಂದ ಗಿಡವನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೆಟ್ಟನು. ಅಂದಿನಿಂದ, ಕಷ್ಟಗಳು ಬಂದಾಗ ಅಳುವ ಬದಲು ಎದುರಿಸುವುದನ್ನು ಅರ್ಜುನ್ ಕಲಿತನು.
