ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്ന ബാലനും അവന്റെ മുത്തശ്ശനും താമസിച്ചിരുന്നു. അർജുൻ വളരെ പെട്ടെന്ന് സങ്കടപ്പെടുന്ന സ്വഭാവക്കാരനായിരുന്നു. അവന് ഇഷ്ടപ്പെട്ട മിഠായി കിട്ടിയില്ലെങ്കിലോ, കളിക്കുന്നതിനിടെ വീണുപോയാലോ അവൻ പൊട്ടിക്കരയും. ജീവിതം എപ്പോഴും സന്തോഷം നിറഞ്ഞതായിരിക്കണം എന്നതായിരുന്നു അവന്റെ ആഗ്രഹം.
ഒരിക്കൽ അർജുൻ തന്റെ തോട്ടത്തിൽ ഒരു ചെറിയ റോസാച്ചെടി നട്ടു. അത് വളർന്ന് പൂക്കുമെന്ന് അവൻ സ്വപ്നം കണ്ടു. എന്നാൽ ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം വലിയൊരു മഴ പെയ്തു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ നോക്കിയപ്പോൾ, മഴയിൽ ആ ചെടി മണ്ണിൽ വീണു തകർന്നു കിടക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു.
അർജുൻ തോട്ടത്തിലിരുന്ന് ഉറക്കെ കരയുകയായിരുന്നു. മുത്തശ്ശൻ അവന്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു. 'എന്താ മോനേ സങ്കടപ്പെടുന്നത്?' മുത്തശ്ശൻ ചോദിച്ചു.
'മുത്തശ്ശാ, ഞാൻ എത്ര സ്നേഹത്തോടെയാണ് ഇത് വളർത്തിയത്, എന്നിട്ടും എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ സംഭവിച്ചത്?' അർജുൻ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
മുത്തശ്ശൻ അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ച് പറഞ്ഞു, 'മകനേ, ലോകത്ത് വെയിൽ ഉള്ളതുപോലെ മഴയും ഉണ്ടാകണം. അത് പ്രകൃതിയുടെ രീതിയാണ്. നമ്മൾ എപ്പോഴും വെയിൽ മാത്രം പ്രതീക്ഷിച്ചാൽ, മഴ പെയ്യുമ്പോൾ നമുക്ക് വലിയ വിഷമം തോന്നും. കഷ്ടപ്പാടുകൾ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയാൽ, അവ നമ്മെ തളർത്തില്ല. ആ ചെടി വീണതിൽ സങ്കടപ്പെടാതെ, നമുക്ക് അതിനെ എങ്ങനെ വീണ്ടും വളർത്താം എന്ന് നോക്കാം.'
അർജുൻ തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കി. അവൻ കരച്ചിൽ നിർത്തി, മുത്തശ്ശന്റെ സഹായത്തോടെ ചെടിയെ വീണ്ടും മണ്ണിൽ ഉറപ്പിച്ചു നട്ടു. അന്നുമുതൽ, പ്രതിസന്ധികൾ വരുമ്പോൾ തളരാതെ നേരിടാൻ അർജുൻ പഠിച്ചു.
