ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கதிர் எப்போதுமே மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைப்பான். அவனுக்குப் பிடித்த மிட்டாய்கள் கிடைக்கவில்லை என்றாலோ அல்லது விளையாடும் போது விழுந்துவிட்டாலோ அவன் உடனே அழுதுவிடுவான். ஒரு நாள், கதிர் ஒரு அழகான மரக்கன்றை நட்டான். அது வளர வேண்டும் என்று அவன் ஆசைப்பட்டான். ஆனால், சில நாட்களிலேயே பலத்த மழை பெய்து அந்தச் செடி மண்ணில் சரிந்து விழுந்தது.
கதிர் மிகுந்த வருத்தத்துடன் அழுதான். அப்போது அவனது தாத்தா அவனருகே வந்து அமர்ந்தார். 'கதிர், ஏன் அழுகிறாய்?' என்று கேட்டார். 'தாத்தா, நான் எவ்வளவு அன்போடு வளர்த்தேன், அது ஏன் இப்படி ஆகிவிட்டது?' என்று கதிர் புலம்பினான்.
தாத்தா மென்மையாகச் சொன்னார், 'தம்பி, வாழ்க்கை என்பது எப்போதும் பூக்களை மட்டும் தருவதில்லை. மழையும், காற்றும், வெயிலும் தான் இயற்கையின் முறை. செடி விழுந்தால் வருத்தப்படாமல், மீண்டும் அதை எப்படித் தூக்கி நிறுத்தலாம் என்று யோசிப்பதே புத்திசாலித்தனம். நாம் எப்போதும் இன்பம் மட்டுமே வேண்டும் என்று தேடினால், துன்பம் வரும்போது தாங்கிக்கொள்ள முடியாது. துன்பம் என்பது வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி என்பதைப் புரிந்து கொண்டால், அது உன்னைத் தற்காலிகமாகத் தான் பாதிக்கும், ஆனால் உன்னைத் தோற்கடிக்காது.'
கதிர் தாத்தாவின் பேச்சைக் கேட்டு நிதானமடைந்தான். அவன் அழுகையை நிறுத்திவிட்டு, மண்ணைத் தோண்டி மீண்டும் அந்தச் செடியை நிமிர்த்தி நட்டான். அன்று முதல், கதிர் எதற்கும் அதிகம் கலங்கவில்லை. கஷ்டங்கள் வரும்போது அதை ஒரு சவாலாக எடுத்துக்கொள்ளக் கற்றுக்கொண்டான்.
