ఒక చిన్న గ్రామంలో కవిన్ అనే బాలుడు తన తాతయ్యతో కలిసి నివసించేవాడు. కవిన్కు మొక్కలంటే చాలా ఇష్టం. ఒక సంవత్సరం గ్రామంలో తీవ్రమైన కరువు వచ్చింది. కవిన్ పెంచిన అందమైన పూల మొక్కలన్నీ వాడిపోయాయి. కవిన్ ఏడుస్తూ, 'తాతయ్యా, అంతా అయిపోయింది! నేను మళ్ళీ ఎలా సంతోషంగా ఉండగలను?' అని అడిగాడు.
అతని తాతయ్య దగ్గరకు వచ్చి, 'కవిన్, బాధపడకు. ఈ కరువు తాత్కాలికం మాత్రమే. మొక్కలు వాడిపోయినట్లు కనిపిస్తున్నా, మట్టి కింద విత్తనాలు ఇంకా బ్రతికే ఉన్నాయి. వర్షం పడినప్పుడు అవి మళ్ళీ వికసిస్తాయి. ఆ వచ్చే సంతోషాన్ని మనం ఇప్పుడే ఊహించుకుంటూ ఉండాలి' అని చెప్పారు.
తాతయ్య మాటలు కవిన్ మనసులో ఒక కొత్త ఆశను నింపాయి. వర్షం పడితే తన తోట ఎంత అందంగా ఉంటుందో కవిన్ ప్రతిరోజూ ఊహించుకుంటూ ఉండేవాడు. కొద్ది రోజులకు వర్షం పడింది. కొద్ది రోజుల్లోనే తోట మళ్ళీ పూలతో కళకళలాడింది. రాబోయే సంతోషాన్ని ముందుగానే మనసులో నింపుకున్నందువల్ల, కరువు వల్ల కలిగే బాధ కవిన్ను కృంగదీయలేకపోయింది.
