ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிரவன் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கதிரவனுக்குத் தோட்டக்கலை என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். ஒருமுறை கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. அவனுடைய அழகான பூச்செடிகள் எல்லாம் வாடிப் போயின. கதிரவன் மிகவும் வருத்தமடைந்தான். அவன் அழுதபடி, 'தாத்தா, எல்லாம் போய்விட்டதே! இனி எப்படி மகிழ்ச்சியாக இருப்பது?' என்று கேட்டான்.
அவன் தாத்தா அவனருகே அமர்ந்து, 'கதிரவா, கவலைப்படாதே. இந்த வறட்சி ஒரு தற்காலிகமான சூழல் தான். இப்போது செடிகள் வாடி இருக்கலாம், ஆனால் மண்ணுக்கு அடியில் விதைகள் இன்னும் உயிரோடுதான் இருக்கின்றன. அடுத்த மழை வரும்போது அவை மீண்டும் மலரும். அந்தத் தருணத்திற்காக நாம் இப்போது காத்திருக்க வேண்டும்' என்றார்.
தாத்தா சொன்னது கதிரவனுக்குப் புரியவில்லை. ஆனால், அவர் சொன்ன அந்த நம்பிக்கையை அவன் மனதில் ஏற்றி வைத்தான். அடுத்த சில வாரங்கள் கடினமாக இருந்தன. ஆனால், கதிரவன் தினமும் காலையில் தோட்டம் வளரப்போகும் அந்த நாளைப் பற்றி நினைத்து மகிழ்ச்சியடைந்தான். ஒரு நாள் மேகம் சூழ்ந்து மழை பெய்தது. சில நாட்களில், கதிரவனின் தோட்டம் முன்பை விட அழகாகப் பூத்துக் குலுங்கியது. கதிரவன் இப்போது அறிந்திருந்தான்: துன்பமான நேரத்திலும், வரப்போகும் மகிழ்ச்சியைப் பற்றி நினைத்து வாழ்பவனுக்குத் துன்பம் அவனைத் தீண்டாது.
