ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ತಾತನ ಜೊತೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಕವನ್ಗೆ ತೋಟಗಾರಿಕೆ ಎಂದರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಆದರೆ ಒಂದು ವರ್ಷ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿತು. ಕವನ್ ಬೆಳೆಸಿದ ಸುಂದರವಾದ ಹೂವುಗಳು ಬಾಡಿಹೋದವು. ಕವನ್ ಅಳುತ್ತಾ, 'ತಾತಾ, ಎಲ್ಲವೂ ಹಾಳಾಗಿಹೋಯಿತು! ನಾನು ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ಅವನ ತಾತ ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು, 'ಕವನ್, ಚಿಂತಿಸಬೇಡ. ಈ ಬರಗಾಲವು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ. ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಗಿಡಗಳು ಬಾಡಿಹೋದಂತೆ ಕಂಡರೂ, ಮಣ್ಣಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಬೀಜಗಳು ಜೀವಂತವಾಗಿವೆ. ಮಳೆ ಬಂದಾಗ ಅವು ಮತ್ತೆ ಅರಳುತ್ತವೆ. ಆ ಸುಂದರ ಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಈಗಲೇ ಸಿದ್ಧರಾಗಬೇಕು' ಎಂದರು.
ತಾತನ ಮಾತುಗಳು ಕವನ್ನಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಚೈತನ್ಯ ತುಂಬಿದವು. ಮಳೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ತೋಟವು ಹೇಗೆ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕವನ್ ದಿನವೂ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಕೊನೆಗೆ ಮಳೆ ಬಂದಿತು, ತೋಟವು ಮತ್ತೆ ಹೂವುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತು. ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಈಗಲೇ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ, ಬರಗಾಲದ ಕಷ್ಟಗಳು ಕವನನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಲಿಲ್ಲ.
