ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతనికి మొక్కల పెంపకం అంటే చాలా ఇష్టం. అతని తండ్రి రవి ఒక తెలివైన రైతు. ఒక రోజు అర్జున్ తన తోటలో ఒక చిన్న మొక్కను జాగ్రత్తగా చూసుకుంటున్నాడు. ఆ మొక్క సూర్యరశ్మి వైపు ఎదుగుతుంటే చూసి అతను ఎంతో సంతోషించాడు.
అర్జున్ స్నేహితుడు రోహన్, ఎప్పుడూ ఇతరులకు ఉప dersలు ఇవ్వడం అంటే చాలా ఇష్టపడేవాడు. అర్జున్ మొక్కకు నీళ్లు పోయడం చూసి రోహన్ పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి, "అర్జున్, నువ్వు నీళ్లు పోసే పద్ధతి తప్పు! పాత్రను ఒక పక్కకు వంచి పోయాలి, లేకపోతే వేర్లు కుళ్లిపోతాయి!" అని పెద్ద ఉపన్యాసం మొదలుపెట్టాడు.
అర్జున్కు ఆ విషయం ముందే తెలుసు, అందుకే రోహన్ మాటలు వినగానే అతనికి విసుగు వచ్చింది.
సాయంత్రం రవి ఈ విషయాన్ని గమనించారు. ఆయన అర్జున్ను పిలిచి, ఆ మొక్కను చూపిస్తూ ఇలా అన్నారు, "అర్జున్, ఆ మొక్కను చూడు, అది ఇప్పటికే చక్కగా పెరుగుతోంది. దానికి పెద్ద పెద్ద ఉపన్యాసాలు అక్కర్లేదు, సరైన సమయంలో కొంచెం నీరు అందిస్తే చాలు. మనుషులు కూడా అంతే. తెలివితేటలు ఉన్నవారికి మనం మరీ ఎక్కువగా చెప్పనక్కర్లేదు. వారికి కావాల్సిన చిన్న సలహా ఇస్తే చాలు, అది వారి ఎదుగుదలకు సహాయపడుతుంది."
అర్జున్ విషయాన్ని అర్థం చేసుకున్నాడు. తెలివైన వారికి అవసరమైనంత మాత్రమే చెప్పడం గొప్పతనం అని తెలుసుకున్నాడు.
