ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന് ചെടികൾ വളർത്താൻ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അവന്റെ അച്ഛൻ രവി ഒരു നല്ല കർഷകനായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അർജുൻ തന്റെ തോട്ടത്തിലെ ഒരു ചെറിയ തൈ പരിരക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു. ആ ചെടി സൂര്യപ്രകാശത്തിലേക്ക് ഇലകൾ നീട്ടി വളരുന്നത് അവൻ കൗതുകത്തോടെ നോക്കിനിന്നു.
അർജുന്റെ കൂട്ടുകാരൻ റോഹൻ എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവർക്ക് ഉപദേശം നൽകാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരാളായിരുന്നു. അർജുൻ ചെടിക്ക് വെള്ളം ഒഴിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ റോഹൻ ഓടിവന്നു പറഞ്ഞു, "അർജുൻ, നീ വെള്ളം ഒഴിക്കുന്നത് ശരിയായ രീതിയിലല്ല! പാത്രം ഒരു പ്രത്യേക കോണിൽ ചരിച്ച് ഒഴിച്ചാലേ വേരുകൾക്ക് കേടുപാടുകൾ സംഭവിക്കാതെ ഇരിക്കൂ!"
അർജുന് അത് അറിയാമായിരുന്നു. റോഹന്റെ നീണ്ട ഉപദേശങ്ങൾ കേൾക്കുമ്പോൾ അവന് മടുപ്പ് തോന്നി.
അന്ന് വൈകുന്നേരം രവി ഇതുകണ്ടു. അദ്ദേഹം അർജുനോട് പറഞ്ഞു, "മകനേ, ആ ചെടി നോക്കൂ, അത് തനിയെ വളരുകയാണ്. അതിന് വലിയ പ്രസംഗങ്ങളല്ല വേണ്ടത്, കൃത്യസമയത്ത് കുറച്ച് വെള്ളം മാത്രം മതി. അതുപോലെ തന്നെയാണ് മനുഷ്യരും. കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിവുള്ളവരോട് നീ അധികം സംസാരിക്കേണ്ടതില്ല. അവർക്ക് ആവശ്യമായ ചെറിയൊരു നിർദ്ദേശം നൽകിയാൽ മതി, അത് അവരെ കൂടുതൽ വളരാൻ സഹായിക്കും."
അർജുൻ കാര്യം മനസ്സിലാക്കി. ബുദ്ധിയുള്ളവരോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ വാക്കുകൾ കുറയ്ക്കണമെന്നും കൃത്യമായത് മാത്രം പറയണമെന്നും അവൻ പഠിച്ചു.
