ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ತೋಟಗಾರಿಕೆ ಎಂದರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಅವನ ತಂದೆ ರವಿ ಒಬ್ಬ ಅನುಭವಿ ರೈತ. ಒಂದು ದಿನ ಅಜಯ್ ತನ್ನ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಗಿಡವನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಗಿಡವು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಅಜಯ್ ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತಿದ್ದನು.
ಅಜಯ್ನ ಗೆಳೆಯ ರೋಹನ್ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬುದ್ಧಿಮಾತು ಹೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದನು. ಅಜಯ್ ಗಿಡಕ್ಕೆ ನೀರು ಹಾಕುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ರೋಹನ್ ಓಡಿ ಬಂದು, "ಅಜಯ್, ನೀನು ಹೀಗೆ ನೀರು ಹಾಕಬಾರದು! ನೀರನ್ನು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕೋನದಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಬೇರುಗಳು ಹಾಳಾಗುವುದಿಲ್ಲ!" ಎಂದು ಸುದೀರ್ಘವಾಗಿ ಉಪದೇಶ ಮಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದನು.
ಅಜಯ್ ಈಗಾಗಲೇ ಇದನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದನು, ಹಾಗಾಗಿ ರೋಹನ್ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನಿಗೆ ಬೇಸರವಾಯಿತು.
ಸಂಜೆ ರವಿ ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರು. ಅವರು ಅಜಯ್ನನ್ನು ಕರೆದು ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು, "ಅಜಯ್, ಆ ಗಿಡವನ್ನು ನೋಡು, ಅದು ಈಗಾಗಲೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಉಪದೇಶದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ, ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರು ಹಾಕಿದರೆ ಸಾಕು. ಮನುಷ್ಯರೂ ಅಷ್ಟೇ. ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿ ಇರುವವರಿಗೆ ನೀನು ದೊಡ್ಡ ಭಾಷಣ ಮಾಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಸಣ್ಣ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡಿದರೆ ಸಾಕು, ಅವರು ತಾವಾಗಿಯೇ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ."
ಅಜಯ್ ಈಗ ವಿಷಯವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಬುದ್ಧಿವಂತರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾತಿನ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ನೆರವು ನೀಡಿದರೆ ಸಾಕು ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತನು.
