ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குத் தோட்டம் வளர்ப்பது என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். அவனது தந்தை சோமு, ஒரு சிறந்த விவசாயி. ஒரு நாள், கதிர் தனது தோட்டத்தில் ஒரு சிறிய செடியை வளர்க்க முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தான். அந்தச் செடி மெல்ல மெல்ல வளர்ந்து வந்தது. கதிர் அந்தச் செடிக்குத் தினமும் தண்ணீர் ஊற்றுவான், ஆனால் அது தானாகவே வளர்ந்து கொண்டிருப்பதை அவனால் பார்க்க முடிந்தது.
அதே சமயம், கதிரின் நண்பன் மணி என்பவன், எதற்கெடுத்தாலும் மற்றவர்களுக்கு அறிவுரை சொல்லிக்கொண்டே இருப்பான். மணி ஒருமுறை கதிரிடம் வந்து, "கதிர், நீ செடிக்குத் தண்ணீர் ஊற்றும்போது மிகக் கவனமாக இருக்க வேண்டும், இல்லையென்றால் வேர் அழுகிவிடும்!" என்று மிக நீளமாகப் பேசினான். கதிர் ஏற்கனவே அதைத் தெரிந்து வைத்திருந்தான். மணியின் நீண்ட அறிவுரையைக் கேட்டதும் கதிர் சலிப்படைந்தான்.
அன்று மாலை, கதிரின் தந்தை சோமு இதைப் பார்த்தார். அவர் மணியிடம் கோபப்படவில்லை. மாறாக, கதிரிடம் மென்மையாகச் சொன்னார், "கதிர், அந்தச் செடி வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது அல்லவா? அதற்குத் தேவையான நீர் மட்டும் கொடுத்தால் போதும், அது தானாகவே உயரமாக வளரும். அதுபோலத்தான், ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்து கொள்ளும் திறன் கொண்டவர்களிடம், நாம் சொல்ல வேண்டியதைச் சுருக்கமாகவும், சரியான நேரத்திலும் சொன்னால், அவர்கள் அதைத் தாங்களாகவே புரிந்துகொண்டு செயல்படுவார்கள்."
கதிர் இப்போது புரிந்து கொண்டான். அறிவுரை தேவைப்படுபவர்களிடம் மட்டும் பேச வேண்டும், புரிந்து கொள்ளும் திறன் உள்ளவர்களுக்குத் தேவையான சிறு தூண்டுதல் மட்டுமே போதுமானது.
