పూర్వం ఒకానొక సమయంలో, ఎత్తైన పర్వతాల మధ్య 'మరకతపురి' అనే ఒక అద్భుతమైన కోట ఉండేది. ఆ కోట చూడటానికి చాలా అందంగా, ఎత్తైన గోడలతో, విశాలమైన ద్వారాలతో ఎంతో గంభీరంగా ఉండేది. ఆ దేశపు రాజు విక్రమన్కు తన కోట అంటే చాలా గర్వం. కానీ, ఆ కోటలో ఉన్న సైనికులు మరియు ప్రజలు చాలా సోమరిపోతులుగా మారిపోయారు. వారికి తమ బాధ్యతల పట్ల అస్సలు శ్రద్ధ ఉండేది కాదు.
ఒకరోజు, శత్రువుల యొక్క ఒక చిన్న సైన్యం ఆ కోట వైపు రాసాగింది. కోట గోడలు చాలా ఎత్తుగా ఉన్నాయని, 'మనకు ఏమీ కాదు' అని అనుకుని సైనికులు నిద్రపోతున్నారు. కోటలో ఆహార నిల్వలు చాలా ఉన్నా, వాటిని సరిగ్గా చూసుకోవడానికి ఎవరూ లేరు. అకస్మాత్తుగా శత్రువులు ఒక చిన్న దారి ద్వారా కోటలోకి ప్రవేశించారు. కోట గోడలు ఎంత బలంగా ఉన్నా, లోపల ఉన్నవారు పోరాడటానికి సిద్ధంగా లేకపోవడం వల్ల శత్రువులను అడ్డుకోలేకపోయారు.
రాజు విక్రమన్కు చాలా బాధ కలిగింది. ఆయన ఇలా ఆలోచించారు: 'కోట ఎంత గొప్పదైనా, దాని లోపల ఉన్న ప్రజలు సమర్థులుగా, చురుగ్గా లేకపోతే ఆ కోటకు విలువ లేదు.' ఆ రోజు నుండి, రాజు కోట అందం కంటే ప్రజల నైపుణ్యానికి మరియు వారి పనితీరుకు ఎక్కువ ప్రాముఖ్యత ఇవ్వడం ప్రారంభించారు.
