முன்னொரு காலத்தில், மலைகளுக்கு நடுவே 'மரகதபுரி' என்ற ஒரு பிரம்மாண்டமான கோட்டை இருந்தது. அந்த கோட்டை பார்ப்பதற்கு மிகவும் அழகாகவும், உயர்ந்த சுவர்களையும், அகலமான வாயில்களையும் கொண்டிருந்தது. அந்த நாட்டின் மன்னர் விக்கிரமன் அந்தப் பெருமையை மிகவும் நேசிப்பார். ஆனால், அந்த கோட்டையில் இருந்த வீரர்கள் மற்றும் மக்கள் மிகவும் சோம்பேறிகளாக இருந்தனர். அவர்களுக்குத் தங்கள் கடமைகளைப் பற்றிய அக்கறை இல்லை.
ஒரு நாள், ஒரு சிறிய எதிரிப் படை அந்தப் பாதையை நோக்கி வந்தது. கோட்டையின் சுவர்கள் மிக உயரமாக இருந்ததால், வீரர்கள் 'நமக்கு ஒன்றும் ஆகாது' என்று நினைத்துத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தனர். கோட்டைக்குள் இருந்த உணவுச் சேமிப்பு அறைகள் மிகப்பரந்தவை, ஆனால் அவற்றை முறையாகப் பராமரிக்க யாரும் இல்லை. திடீரென எதிரிகள் ஒரு சிறிய வழியைக் கண்டுபிடித்து உள்ளே நுழைந்தனர். கோட்டையின் வலிமையான சுவர்கள் அந்தச் சிறிய குழுவைத் தடுக்கவில்லை, ஏனெனில் உள்ளே இருந்தவர்கள் தற்காத்துக் கொள்ளத் தயாராக இல்லை.
மன்னர் விக்கிரமன் மிகுந்த வருத்தத்துடன் உணர்ந்தார்: 'எவ்வளவு பெரிய கோட்டையாக இருந்தாலும், அதைக் காக்கும் மனிதர்களின் திறமையும் செயலும் இல்லையென்றால், அந்தப் பாதுகாப்பு வெறும் மாயைதான்.' அன்று முதல், மன்னர் கோட்டையின் அழகை விட, மக்களின் திறமைக்கும் செயல்பாட்டிற்கும் முக்கியத்துவம் கொடுக்கத் தொடங்கினார்.
