ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಎತ್ತರದ ಬೆಟ್ಟಗಳ ನಡುವೆ 'ಮರಕತಪುರಿ' ಎಂಬ ಭವ್ಯವಾದ ಕೋಟೆ ಇತ್ತು. ಆ ಕೋಟೆಯು ಎತ್ತರದ ಗೋಡೆಗಳು ಮತ್ತು ವಿಶಾಲವಾದ ದ್ವಾರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು ನೋಡಲು ಬಹಳ ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು. ಆ ದೇಶದ ರಾಜ ವಿಕ್ರಮನ್ ತನ್ನ ಕೋಟೆಯ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ, ಆ ಕೋಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸೈನಿಕರು ಮತ್ತು ಜನರು ತುಂಬಾ ಸೋಮಾರಿಗಳಾಗಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ದಿನ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಶತ್ರು ಪಡೆ ಕೋಟೆಯ ಕಡೆಗೆ ಬಂದಿತು. ಕೋಟೆಯ ಗೋಡೆಗಳು ತುಂಬಾ ಎತ್ತರವಾಗಿದ್ದರಿಂದ, 'ನಮಗೆ ಏನೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಸೈನಿಕರು ಮಲಗಿದ್ದರು. ಕೋಟೆಯೊಳಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಇಡಲಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಶತ್ರುಗಳು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ದಾರಿಯ ಮೂಲಕ ಸುಲಭವಾಗಿ ಕೋಟೆಯೊಳಗೆ ನುಗ್ಗಿದರು. ಕೋಟೆಯ ಬಲಿಷ್ಠ ಗೋಡೆಗಳು ಅವರನ್ನು ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಒಳಗಿದ್ದವರು ಹೋರಾಡಲು ಸಿದ್ಧರಿರಲಿಲ್ಲ.
ರಾಜ ವಿಕ್ರಮನ್ ಬಹಳ ಬೇಸರದಿಂದ ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿದನು: 'ಕೋಟೆಯು ಎಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡದಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಒಳಗಿರುವ ಜನರು ಶ್ರಮಜೀವಿಗಳಾಗದಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ಜಾಗರೂಕರಾಗದಿದ್ದರೆ, ಆ ಕೋಟೆಯು ಕೇವಲ ಕಲ್ಲುಗಳ ರಾಶಿಯಷ್ಟೇ.' ಅಂದಿನಿಂದ, ರಾಜನು ಕೋಟೆಯ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಜನರ ಕೌಶಲ್ಯ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಕ್ಷಮತೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ನೀಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.
