ఒక అందమైన గ్రామంలో కవిన్ అనే బాలుడు తన తెలివైన తాతయ్యతో కలిసి నివసించేవాడు. తాతయ్య ఎప్పుడూ "ఆహారమే గొప్ప మందు" అని చెబుతుండేవారు. ఒకరోజు మధ్యాహ్నం, కవిన్కు ఇష్టమైన పిండివంటలు, స్వీట్లు టేబుల్ మీద ఉన్నాయి. కవిన్ ఆత్రుతగా, కడుపు నిండా అతిగా తినేశాడు.
తర్వాత కవిన్కు ఆటలాడాలనిపించలేదు, శరీరం చాలా బద్ధకంగా అనిపించింది. "తాతయ్యా, నాకు ఎందుకు ఇంత నీరసంగా ఉంది? అసలు ఆడుకోవాలని కూడా అనిపించడం లేదు" అని కవిన్ అడిగాడు.
తాతయ్య నవ్వుతూ ఇలా చెప్పారు, "కవిన్, నీ కడుపులో ఉన్న ఆహారం ఇంకా జీర్ణమవ్వక ముందే నువ్వు మళ్ళీ తినేశావు. దీనివల్ల నీ శరీరం శక్తిని పొందడానికి బదులు, ఒక బరువును మోస్తున్నట్లుగా అనిపిస్తుంది. ఆహారం పూర్తిగా జీర్ణమైన తర్వాత మాత్రమే, మితంగా తినాలి. అప్పుడే నీకు ఆరోగ్యం, దీర్ఘాయువు లభిస్తాయి."
కవిన్ ఆ మాటను అర్థం చేసుకున్నాడు. అప్పటి నుండి, కవిన్ ఆకలి వేసినప్పుడు మాత్రమే, సరైన మోతాదులో తినడం అలవాటు చేసుకున్నాడు. అతను ఎప్పుడూ ఉత్సాహంగా ఉండటం మొదలుపెట్టాడు.
