ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കവിൻ എന്ന ബാലനും അവന്റെ ബുദ്ധിമാനായ മുത്തശ്ശനും താമസിച്ചിരുന്നു. ഭക്ഷണം തന്നെ ഏറ്റവും നല്ല മരുന്നാണെന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ഒരാളായിരുന്നു മുത്തശ്ശൻ. ഒരു ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക് കവിന് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട പലഹാരങ്ങളും മധുരപലഹാരങ്ങളും മേശപ്പുറത്ത് കണ്ടു. വിശന്നു വലഞ്ഞ കവിൻ, മുത്തശ്ശൻ പറയുന്നതിന് മുൻപേ വയറു നിറയെ ആർത്തിയോടെ കഴിച്ചു.
കളിക്കാൻ പോകേണ്ടതിന് പകരം, കവിന് നല്ല മടിയും തളർച്ചയും തോന്നി. അവൻ സോഫയിൽ തളർന്നിരുന്നു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു, "മുത്തശ്ശൻ, എനിക്ക് എന്താ ഇത്ര മടി തോന്നുന്നത്? എനിക്ക് കളിക്കാൻ ഒട്ടും വയ്യ."
മുത്തശ്ശൻ അവനരികിൽ വന്നിരുന്ന് പറഞ്ഞു, "കവിൻ, നിന്റെ വയറ്റിലെ പഴയ ഭക്ഷണം ദഹിച്ചു തീരാത്തതിന് മുൻപേ നീ പുതിയ ഭക്ഷണം നിറച്ചു. ഇപ്പോൾ നിന്റെ ശരീരം ഒരു വലിയ ഭാരം ചുമക്കുന്നത് പോലെയാണ് അനുഭവപ്പെടുന്നത്. ഭക്ഷണം ദഹിച്ചതിനുശേഷം മാത്രം മിതമായ അളവിൽ കഴിക്കുക. അതാണ് നിനക്ക് ആരോഗ്യവും ദീർഘായുസ്സും നൽകുന്നത്."
അന്ന് മുതൽ കവിൻ തന്റെ ഭക്ഷണത്തിന്റെ അളവിൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൻ എപ്പോഴും ഉന്മേഷവാനായി മാറി.
