ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவினி என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கவினியின் தாத்தா ஒரு மருத்துவர், ஆனால் அவர் மருந்துகளை விட உணவே சிறந்த மருந்து என்று நம்புவார். ஒரு நாள், கவினிக்கு மிகவும் பிடித்தமான இனிப்பு மற்றும் வறுத்து வைத்த உணவுகள் மேஜையில் இருந்தன. கவினி பசி எடுத்தவுடன், தாத்தா சொல்லும் முன்பே மிக வேகமாக, வயிறு முட்ட சாப்பிட்டுவிட்டான். சாப்பிட்டு முடித்ததும், அவனுக்குத் தூக்கம் மற்றும் ஒருவித அசதி ஏற்பட்டது. அவன் விளையாடக்கூட முடியாமல் சோர்ந்து போய் அமர்ந்திருந்தான். n"தாத்தா, எனக்கு ஏன் விளையாடத் தோன்றவில்லை?" என்று கவினி கேட்டான்.
தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே, "கவினி, உன் வயிறு இன்னும் முந்தைய உணவைச் செரிமானம் செய்து முடிக்கவில்லை. நீ ஒரு பெரிய மலையடிவாரத்தில் அதிகப் பாரம் சுமந்து கொண்டு ஓடுவது போலத்தான் இப்போது உன் உடலும் உணர்கிறது," என்றார். "உணவு செரிமானம் ஆவதற்கு முன் மீண்டும் உணவை நிரப்புவது, உடலுக்குச் சுமையே தவிர பலம் அல்ல. அடுத்த முறை, வயிறு முழுமையாகச் செரிமானம் அடைந்த பிறகு, அளவோடு சாப்பிடு. அதுதான் உனக்கு நீண்ட ஆயுளையும் சுறுசுறுப்பையும் தரும்," என்று அன்பாக விளக்கினார். nஅன்று முதல், கவினி பசி எடுக்கும்போது மட்டும், சரியான அளவில் உண்பதை ஒரு பழக்கமாகக் கொண்டான். அவன் எப்போதும் சுறுசுறுப்பாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தான்.
