ఒక అందమైన గ్రామంలో కవిమతి అనే చిన్న పాప తన తాతయ్యతో కలిసి నివసించేది. కవిమతికి రుచికరమైన పదార్థాలు తినడం అంటే చాలా ఇష్టం. ఒకరోజు ఆమె తల్లి చాలా రుచికరమైన పిండివంటలు చేసింది. కవిమతి వాటిని ఎంతో ఇష్టంగా తిని, వెంటనే ఆడుకోవడానికి పరిగెత్తబోయింది.
తాతయ్య ఆమెను ప్రేమగా ఆపి, "కవిమతి, తిన్న ఆహారం సరిగ్గా జీర్ణమైన తర్వాతే మరేదైనా పని చేయాలి," అని చెప్పారు.
కవిమతికి అది అర్థం కాలేదు. "తాతయ్యా, నాకు చాలా ఉత్సాహంగా ఉంది, నేను ఆడుకోవాలి!" అని పట్టుబట్టింది.
తాతయ్య నవ్వుతూ, "నీ శరీరం చెప్పే మాట విను. ఆహారం సరిగ్గా అరగకపోతే, తర్వాత నువ్వు నీరసించిపోతావు. అలాగే, మళ్ళీ నీకు బాగా ఆకలి వేసినప్పుడు, నీకు నచ్చిన పదార్థమే లేకపోయినా, ఆరోగ్యానికి ఏది మంచిదో దానిని ఏమాత్రం సంకోచించకుండా తినాలి," అని చెప్పారు.
కొన్ని రోజుల తర్వాత, ఒకరోజు తోటలో పని చేసి కవిమతికి చాలా ఆకలి వేసింది. ఆ రోజు రాత్రి భోజనానికి ఆమెకు ఇష్టమైన పదార్థాలు లేవు, కేవలం గంజి మాత్రమే ఉంది. మొదట ఆమెకు కొంచెం బాధ అనిపించినా, తాతయ్య చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చాయి. ఆకలి వేసినప్పుడు రుచి కంటే ఆరోగ్యం ముఖ్యమని ఆమె గ్రహించింది. ఆమె గంజిని ఎంతో ఇష్టంగా తినింది. ఆ రోజు రాత్రి ఆమెకు ఎటువంటి నీరసం లేకుండా, చాలా హాయిగా నిద్ర పట్టింది. ఆహారం అరగడం మరియు ఆకలి సమయంలో సరైన ఆహారం తీసుకోవడం ఎంత ముఖ్యమో ఆమెకు అప్పుడు అర్థమైంది.
