ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின்மதியென்ற சிறுமி தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தாள். கவின்மதிக்குச் சுவை மிகுந்த உணவுகளைத் தின்பது என்றால் கொள்ளை ஆசை. ஒருநாள், அவளுடைய அம்மா சுவையான இனிப்புப் பலகாரங்களைச் செய்தார்கள். கவின்மதி அவற்றை ஆசையோடு சாப்பிட்டாள். ஆனால், சாப்பிட்டு முடித்த அடுத்த நிமிடமே அவளுக்குப் பிடித்தமான விளையாடப் போகும் ஆசை வந்தது. அவளது தாத்தா அவளைத் தடுத்து, "கவின்மதி, சாப்பிட்ட உணவு சரியாகச் செரிமானம் ஆகிவிட்டதா என்று தெரியாமல் அடுத்த உணவை அல்லது அடுத்த வேலையைத் தொடங்காதே," என்று அன்பாகச் சொன்னார்.
கவின்மதிக்கு அது புரியவில்லை. "தாத்தா, எனக்குப் பசிக்கவில்லை, நான் விளையாடப் போகிறேன்," என்றாள்.
தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே, "உன் வயிறு சொல்வதைக் கேள். உணவு செரிமானமாகத் தாமதமானால், அது உன் உடலைத் தளர்வாக்கிவிடும். அடுத்த முறை பசி எடுக்கும்போது, உனக்கு மிகவும் பிடித்தமான உணவு இல்லையென்றாலும், உடல் நலத்திற்குத் தேவையானது எதுவோ அதைத் தயக்கமின்றிச் சாப்பிடு," என்றார்.
சில நாட்களுக்குப் பிறகு, கவின்மதி ஒரு நாள் மிகக் கடுமையான வேலையைச் செய்துவிட்டு மிகவும் பசியுடன் இருந்தாள். அன்று அவளுக்குப் பிடித்தமான பிரியாணி இல்லை, வெறும் கஞ்சி மட்டுமே இருந்தது. முதலில் அவளுக்கு வருத்தம் தந்தது, ஆனால் தாத்தாவின் வார்த்தைகளை நினைத்துப் பார்த்தாள். 'பசி எடுக்கும்போது எது கிடைத்தாலும் அதைச் சாப்பிட்டு உடல்நலத்தைப் பேண வேண்டும்' என்று நினைத்தாள். கஞ்சியைச் சுவையாகச் சாப்பிட்டாள். அன்று இரவு அவளுக்கு எந்த உடல்நலக் குறைவும் இல்லை, மிகத் தூக்கமான உறக்கமும் கிடைத்தது. அப்போதுதான் அவளுக்குத் தெரிந்தது, சரியான நேரத்தில் செரிமானத்தையும், பசியின் போது சரியான உணவையும் intake செய்வது எவ்வளவு முக்கியம் என்று.
