ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿಮತಿ ಎಂಬ ಹುಡುಗಿ ತನ್ನ ತಾತನೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕವಿಮತಿಗೆ ರುಚಿಯಾದ ತಿಂಡಿಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವುದೆಂದರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಒಂದು ದಿನ ಅವಳ ತಾಯಿ ತುಂಬಾ ರುಚಿಯಾದ ಸಿಹಿ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದರು. ಕವಿಮತಿ ಅದನ್ನು ಬಹಳ ಆಸೆಯಿಂದ ತಿಂದಳು. ತಿಂದ ತಕ್ಷಣವೇ ಅವಳು ಆಟವಾಡಲು ಓಡಲು ಸಿದ್ಧಳಾದಳು.
ಅವಳ ತಾತ ಅವಳನ್ನು ತಡೆದು, "ಕವಿಮತಿ, ತಿಂದ ಆಹಾರ ಸರಿಯಾಗಿ ಜೀರ್ಣವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಬೇರೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಡ," ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದರು.
ಕವಿಮತಿಗೆ ಅದು ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. "ತಾತಾ, ನನಗೆ ಈಗ ಆಟವಾಡಲು ತುಂಬಾ ಉತ್ಸಾಹವಿದೆ," ಎಂದು ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು.
ತಾತ ನಗುತ್ತಾ, "ನಿನ್ನ ದೇಹದ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳು. ಆಹಾರ ಸರಿಯಾಗಿ ಜೀರ್ಣವಾಗದಿದ್ದರೆ ಮುಂದೆ ನೀನು ಸುಸ್ತಾಗುತ್ತೀಯಾ. ಮತ್ತು ನೆನಪಿಡು, ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ನಿನಗೆ ತುಂಬಾ ಹಸಿವಾದಾಗ, ನಿನ್ನ ನೆಚ್ಚಿನ ಆಹಾರವೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಯಾವುದು ಬೇಕೋ ಅದನ್ನು ಹಿಂಜರಿಯದೆ ತಿನ್ನು," ಎಂದರು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಒಂದು ದಿನ ತೋಟದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಕವಿಮತಿಗೆ ತುಂಬಾ ಹಸಿವಾಯಿತು. ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಊಟಕ್ಕೆ ಅವಳಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಅಡುಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಸರಳವಾದ ಗಂಜಿ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು. ಮೊದಲು ಅವಳಿಗೆ ಬೇಸರವಾಯಿತು, ಆದರೆ ತಾತನ ಮಾತುಗಳು ನೆನಪಾದವು. ಹಸಿವಾದಾಗ ದೇಹಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಪೌಷ್ಟಿಕಾಂಶವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ಅವಳು ಅರಿತಳು. ಅವಳು ಗಂಜಿಯನ್ನು ಸಮಾಧಾನದಿಂದ ತಿಂದಳು. ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಅವಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಅಸ್ವಸ್ಥತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿದ್ರೆ ಬಂತು. ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಹಾರ ಮತ್ತು ದಹನದ ಮಹತ್ವ ಅವಳಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು.
