ഒരു മനോഹരമായ ഗ്രാമത്തിൽ കവിമതി എന്ന പെൺകുട്ടിയും അവളുടെ വല്യപ്പനും താമസിച്ചിരുന്നു. കവിമതിക്ക് രുചികരമായ ഭക്ഷണങ്ങൾ കഴിക്കാൻ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അമ്മ ഉണ്ടാക്കിയ മധുരപലഹാരങ്ങൾ അവൾ വളരെ ആവേശത്തോടെ കഴിച്ചു. കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ ഉടനെ തന്നെ അവൾ കളിക്കാൻ ഓടാൻ തയ്യാറായി.
വല്യപ്പൻ അവളെ തടഞ്ഞു. "കവിമതി, കഴിച്ച ഭക്ഷണം ശരിയായി ദഹിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്താതെ അടുത്ത കാര്യങ്ങളിലേക്ക് പോകരുത്," അദ്ദേഹം സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു.
കവിമതിക്ക് അത് മനസ്സിലായില്ല. "എനിക്ക് ഇപ്പോൾ കളിക്കണം വല്യപ്പാ," അവൾ വാശിപിടിച്ചു.
വല്യപ്പൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "ശരീരത്തിന്റെ അവസ്ഥ ശ്രദ്ധിക്കണം. ഭക്ഷണം ദഹിക്കാൻ അനുവദിക്കാതെ ഓടിയാൽ പിന്നീട് അത് നിന്നെ തളർത്തും. പിന്നെ ഒരു കാര്യം കൂടി, അടുത്ത തവണ നല്ല വിശപ്പ് തോന്നുമ്പോൾ, നിനക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഭക്ഷണമായിരിക്കില്ല എന്ന് കരുതി വിഷമിക്കരുത്. ആരോഗ്യം നിലനിർത്താൻ എന്ത് ഭക്ഷണമാണോ ലഭിക്കുന്നത് അത് സന്തോഷത്തോടെ കഴിക്കുക."
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ഒരു ദിവസം കഠിനമായി പണിയെടുത്ത കവിമതിക്ക് നല്ല വിശപ്പ് തോന്നി. അന്ന് രാത്രി ഭക്ഷണത്തിന് അവൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട പലഹാരങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, പകരം ലളിതമായ കഞ്ഞി മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ആദ്യം അവൾക്ക് വിഷമം തോന്നി, പക്ഷേ വല്യപ്പന്റെ വാക്കുകൾ അവൾ ഓർത്തു. വിശക്കുമ്പോൾ ശരീരം ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഭക്ഷണം കഴിക്കേണ്ടത് പ്രധാനമാണെന്ന് അവൾ മനസ്സിലാക്കി. അവൾ കഞ്ഞി സന്തോഷത്തോടെ കഴിച്ചു. ആ രാത്രി അവൾക്ക് നല്ല ആരോഗ്യത്തോടെയും സുഖമായും ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞു. ശരിയായ സമയത്ത് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിന്റെയും ദഹനത്തിന്റെ പ്രാധാന്യത്തിന്റെയും മൂല്യം അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
