ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జునుడు అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతను తన తరగతిలోనే అత్యంత తెలివైన విద్యార్థి. ప్రతి విషయంలోనూ విజయం సాధించడం వల్ల అతనిలో కొంచెం గర్వం పెరిగింది.
ఒకరోజు పాఠశాలలో చిత్రలేఖన పోటీ జరిగింది. అర్జునుడు చాలా అందమైన చిత్రాన్ని గీశాడు. అతని స్నేహితుడు కవిన్ ఒక సాధారణ చిత్రాన్ని గీశాడు. అర్జునుడు కవిన్ను చూసి, 'కవిన్, నీ చిత్రం చాలా సాదాసీదాగా ఉంది, నా చిత్రంతో దీనికి పోలికే లేదు' అని ఎగతాళి చేశాడు.
కానీ, పోటీలో కవిన్కే మొదటి బహుమతి లభించింది. అర్జునుడికి చాలా కోపం వచ్చింది. అతను తన తప్పును ఒప్పుకోకుండా, 'తీ判వారు తప్పు చేశారు, నా చిత్రమే గొప్పది' అని పట్టుబట్టాడు. అతని అహంకారం వల్ల స్నేహితులందరూ అతనికి దూరమయ్యారు. అర్జునుడు ఒంటరివాడైపోయాడు.
అప్పుడు అతని తాతయ్య వచ్చి ఇలా చెప్పారు, 'అర్జునుడా, నిజమైన గొప్పతనం వినయంలో ఉంటుంది. నీ ప్రతిభ వల్ల నువ్వు గర్వపడవచ్చు, కానీ ఆ గర్వంతో పట్టుబట్టి ఇతరులను తక్కువ చేస్తే, నువ్వు చిన్నవాడివి అవుతావు.' అర్జునుడికి తన తప్పు తెలిసొచ్చింది. అతను కవిన్ దగ్గరకు వెళ్లి క్షమాపణ కోరి, అతని ప్రతిభను మెచ్చుకున్నాడు. అప్పటి నుండి అర్జునుడు మంచి వ్యక్తిగా మారాడు.
