ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു കുട്ടി താമസിച്ചിരുന്നു. അവൻ തന്റെ ക്ലാസ്സിലെ ഏറ്റവും മിടുക്കനായ കുട്ടിയായിരുന്നു. എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും അവൻ വിജയിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട് അവനിൽ ചെറിയൊരു അഹങ്കാരം വളർന്നു വന്നു.
ഒരിക്കൽ സ്കൂളിൽ ഒരു ചിത്രരചനാ മത്സരം നടന്നു. അർജുൻ വളരെ മനോഹരമായ ഒരു ചിത്രം വരച്ചു. അവന്റെ കൂട്ടുകാരനായ കവിൻ വളരെ ലളിതമായ ഒരു ചിത്രം വരച്ചു. അർജുൻ കവിനെ നോക്കി പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു, 'കവിൻ, നിന്റെ ചിത്രം വളരെ സാധാരണമാണ്, എന്റെ ചിത്രവുമായി ഇതിനെ താരതമ്യം ചെയ്യാൻ പോലും കഴിയില്ല.'
എന്നാൽ മത്സരത്തിൽ ജേതാവായി കവിനെ പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോൾ അർജുൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. അവൻ തന്റെ തെറ്റ് സമ്മതിക്കുന്നതിന് പകരം, 'ജഡ്ജിമാർക്ക് തെറ്റിപ്പോയി, എന്റെ ചിത്രമാണ് മികച്ചത്' എന്ന് വാശിപിടിച്ചു. തന്റെ അഹങ്കാരം കാരണം കൂട്ടുകാർ അവനെ അകറ്റി നിർത്തി. അർജുൻ ഒറ്റപ്പെട്ടതായി തോന്നി.
അപ്പോൾ അവന്റെ മുത്തച്ഛൻ അടുത്തു വന്നു പറഞ്ഞു, 'അർജുൻ, യഥാർത്ഥ മഹത്വം എന്നത് വിനയത്തിലാണ്. നിന്റെ കഴിവ് നിന്നെ വലിയവനാക്കുന്നു, എന്നാൽ ആ കഴിവ് കൊണ്ട് മറ്റുള്ളവരെ താഴ്ത്തിക്കെട്ടുകയും വാശിപിടിക്കുകയും ചെയ്താൽ നീ ചെറുപ്പമായിപ്പോകും.' അർജുൻ തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കി. അവൻ കവിനോട് മാപ്പ് ചോദിക്കുകയും അവന്റെ ചിത്രത്തെ അഭിനന്ദിക്കുകയും ചെയ്തു. അന്നുമുതൽ അർജുൻ നല്ലൊരു മനുഷ്യനായി മാറി.
