ஒரு அழகான கிராமத்தில் அர்ஜுன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் வகுப்பிலேயே மிகவும் புத்திசாலி. எதற்கும் அவனுக்குத் தோல்வி என்பதே தெரியாது. இதனால் அவனுக்குள் ஒரு மெல்லிய கர்வம் வளர்ந்தது. ஒருமுறை பள்ளியில் ஓவியப் போட்டி நடந்தது. அர்ஜுன் மிக அழகாக வரைந்தான். ஆனால், அவனது நண்பன் கவின் ஒரு எளிய ஓவியத்தை வரைந்தான். அர்ஜுன் தன் ஓவியத்தைப் பார்த்து, 'கவின், உன் ஓவியம் மிகவும் சாதாரணமானது, என்னுடன் ஒப்பிடவே முடியாது' என்று ஏளனமாகச் சொன்னான்.
அடுத்த வாரம், ஓவியப் போட்டியில் நடுவர்கள் கவினின் ஓவியத்திற்கு முதல் பரிசு வழங்கினார்கள். அர்ஜுனுக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. அவன் கோபமடைந்து, 'நடுவர்கள் தவறு செய்துவிட்டார்கள், என் ஓவியமே சிறந்தது' என்று பிடிவாதமாகத் தன் கருத்தை விட்டுக்கொடுக்காமல் இருந்தான். அவன் தன் தவறைத் திருத்திக் கொள்ளவோ அல்லது கவினின் திறமையை அங்கீகரிக்கவோ இல்லை. இதனால் வகுப்பில் மற்ற மாணவர்கள் அவனிடம் பேசுவதைத் தவிர்த்தனர். அர்ஜுன் தனிமையில் வாடினான்.
அப்போது அவனது தாத்தா அவனிடம் வந்தார். 'அர்ஜுன், உண்மையான திறமை உள்ளவர்கள் மற்றவர்களைத் தாழ்த்திப் பேசுவதில்லை. நீ உன் திறமையால் பெருமைப்படலாம், ஆனால் அந்தத் திறமையையே உன் அகங்காரமாக மாற்றிப் பிடிவாதமாக இருந்தால், அது உன்னைச் சிறுமையாக்கிவிடும்' என்றார். அர்ஜுன் தன் தவறை உணர்ந்தான். அவன் கவினிடம் சென்று மன்னிப்பு கேட்டான், அவனது ஓவியத்தைப் பாராட்டினான். அன்று முதல் அர்ஜுன் சிறந்த ஓவியனாக மட்டுமல்லாமல், சிறந்த பண்பாளனாகவும் மாறினான்.
