ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತನ್ನ ತರಗತಿಯಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿದ್ದನು. ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಅವನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಹಂಕಾರ ಬೆಳೆದಿತ್ತು.
ಒಮ್ಮೆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಕಲೆ ಸ್ಪರ್ಧೆ ನಡೆಯಿತು. ಅರ್ಜುನ್ ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾಗಿ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಿದನು. ಅವನ ಗೆಳೆಯ ಕವಿನ್ ಒಂದು ಸರಳವಾದ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಿದ್ದನು. ಅರ್ಜುನನು ಕವನ್ನ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿ, 'ಕವಿನ್, ನಿನ್ನ ಚಿತ್ರ ತುಂಬಾ ಸಾಧಾರಣವಾಗಿದೆ, ನನ್ನ ಚಿತ್ರದ ಮುಂದೆ ಇದು ಏನೂ ಅಲ್ಲ' ಎಂದು ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿದನು.
ಆದರೆ, ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ವಿಜೇತನೆಂದರೆ ಕವಿನ್ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದಾಗ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಆಘಾತವಾಯಿತು. ಅವನು ತನ್ನ ತಪ್ಪು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು, 'ತೀರ್ಪುಗಾರರು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ, ನನ್ನ ಚಿತ್ರವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ' ಎಂದು ಹಠ ಹಿಡಿದನು. ಅವನ ಈ ವರ್ತನೆಯಿಂದಾಗಿ ಸ್ನೇಹಿತರೆಲ್ಲರೂ ಅವನಿಂದ ದೂರವಾದರು.
ಅರ್ಜುನನ ಅಜ್ಜ ಅವನ ಬಳಿ ಬಂದು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು, 'ಅರ್ಜುನ, ನಿಜವಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ ಎಂದರೆ ಅಹಂಕಾರವಿಲ್ಲದೆ ಇರುವುದು. ನಿನ್ನ ಪ್ರತಿಭೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಬಹುದು, ಆದರೆ ಆ ಪ್ರತಿಭೆಯ ಅಹಂಕಾರದಲ್ಲಿ ನೀನು ಹಠ ಹಿಡಿದರೆ, ನೀನು ಕೀಳಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತೀಯೆ.' ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ಅವನು ಕವನ್ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿ, ಅವನ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡನು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅರ್ಜುನನು ಒಳ್ಳೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾದನು.
