ఒక చిన్న గ్రామంలో మాధవ్ అనే రైతు తన కొడుకు అర్జున్తో కలిసి నివసించేవాడు. మాధవ్ ఎప్పుడూ అర్జున్కు ఒక మాట చెబుతుండేవాడు: 'నాయనా, జీవితంలో ఎన్ని కష్టాలు ఎదురైనా, ఎప్పుడూ పేదరికంలో పడకుండా జాగ్రత్త పడాలి.'
ఒక సంవత్సరం గ్రామంలో తీవ్రమైన కరువు వచ్చింది. పంటలు పండలేదు, చేతిలో డబ్బు కూడా లేదు. అర్జున్ చదువు కోసం మాధవ్ ఒక ధనవంతుడైన వ్యాపారి దగ్గర పనికి వెళ్ళాడు. ఆ వ్యాపారి చాలా కఠినమైనవాడు. అతను మాధవ్ను తరచుగా అవమానిస్తూ, చాలా తక్కువ జీతం ఇచ్చేవాడు.
ఒకరోజు సాయంత్రం, మాధవ్ అలసిపోయి కూర్చున్నప్పుడు అర్జున్ అడిగాడు, 'నాన్న, మీరు ఎందుకు ఈ అవమానాలను భరిస్తున్నారు?' మాధవ్ నెమ్మదిగా ఇలా అన్నాడు, 'అర్జున్, నిప్పులో పడుకోవడం ప్రమాదకరం కావచ్చు, కానీ పేదరికంలో బతకడం అంతకంటే భయంకరమైనది. నిప్పు శరీరాన్ని మాత్రమే కాల్చుతుంది, కానీ పేదరికం మనిషి గౌరవాన్ని, మనశ్శాంతిని కూడా కాల్చేస్తుంది. మనం కష్టపడి పనిచేయాలి కానీ, ఎవరి ముందు చేతిచాప వేసే పరిస్థితికి రాకూడదు.'
మాధవ్ తన కష్టార్జితంతో మళ్ళీ తన పొలాన్ని చక్కదిద్దుకున్నాడు. పేదరికం మనిషి ఆత్మగౌరవాన్ని ఎలా దెబ్బతీస్తుందో అర్జున్ అర్థం చేసుకున్నాడు.