ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവൻ എന്ന കർഷകൻ തന്റെ മകൻ അർജുനോടൊപ്പം താമസിച്ചിരുന്നു. മാധവൻ എപ്പോഴും അർജുനെ ഒരു കാര്യം പഠിപ്പിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു: 'മകനേ, ജീവിതത്തിൽ എത്ര പ്രതിസന്ധികൾ വന്നാലും, ഒരിക്കലും ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ അവസ്ഥയിലേക്ക് വീണുപോകാതെ നോക്കണം.'
ഒരിക്കൽ ഗ്രാമത്തിൽ കഠിനമായ വരൾച്ചയുണ്ടായി. കൃഷി നശിച്ചു, സമ്പാദ്യമെല്ലാം തീർന്നു. അർജുന്റെ പഠനത്തിന് പണം കണ്ടെത്താനായി മാധവൻ ഒരു വലിയ വ്യാപാരിയുടെ ഗോഡൗണിൽ ജോലിക്ക് ചേർന്നു. ആ വ്യാപാരി വളരെ കർക്കശക്കാരനായിരുന്നു. അദ്ദേഹം മാധവനെ പലപ്പോഴും അപമാനിക്കുകയും വളരെ കുറഞ്ഞ കൂലി മാത്രം നൽകുകയും ചെയ്തു.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, മാധവൻ തളർന്നിരിക്കുമ്പോൾ അർജുൻ ചോദിച്ചു, 'അച്ഛാ, എന്തുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങൾ ഈ അപമാനങ്ങൾ സഹിക്കുന്നത്?' മാധവൻ മകനെ നോക്കി പറഞ്ഞു, 'അർജുനേ, തീയുടെ അടുത്ത് കിടക്കുന്നത് പേടിപ്പെടുത്തുന്നതാണ്, പക്ഷേ ദാരിദ്ര്യം ഒരു മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സിനെയും സമാധാനത്തെയും ഇല്ലാതാക്കുന്നു. തീ നമ്മുടെ ശരീരത്തെ മാത്രം ബാധിക്കും, എന്നാൽ ദാരിദ്ര്യം നമ്മുടെ ജീവിതത്തെത്തന്നെ നശിപ്പിക്കും. നമ്മൾ കഷ്ടപ്പെട്ടാലും മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ കൈനീട്ടേണ്ട അവസ്ഥ വരാതിരിക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്.'
മാധവന്റെ കഠിനാധ്വാനം കൊണ്ട് അവർ സാവധാനം സാമ്പത്തികമായി ഉയർന്നു വന്നു. ദാരിദ്ര്യം ഒരു മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സിനെ എങ്ങനെ ബാധിക്കുമെന്ന് അർജുൻ മനസ്സിലാക്കി.
