ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಧವ ಎಂಬ ರೈತ ತನ್ನ ಮಗ ಅರ್ಜುನ್ನೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಮಾಧವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಅರ್ಜುನ್ಗೆ ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ದನು: 'ಮಗನೇ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟಗಳು ಬಂದರೂ, ಎಂದಿಗೂ ಬಡತನದ ಸುಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ.'
ಒಮ್ಮೆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿತು. ಬೆಳೆಗಳು ನಾಶವಾದವು, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಣವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅರ್ಜುನ್ನ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಧವನು ಒಬ್ಬ ಶ್ರೀಮಂತ ವರ್ತಕನ ಬಳಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಆ ವರ್ತಕನು ತುಂಬಾ ಕಠಿಣ ಸ್ವಭಾವದವನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಮಾಧವನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದನು ಮತ್ತು ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ ಸಂಬಳ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ ಸಂಜೆ, ಮಾಧವನು ಸುಸ್ತಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ ಅರ್ಜುನ್ ಕೇಳಿದನು, 'ತಂದೆಯೇ, ನೀವು ಯಾಕೆ ಈ ಅವಮಾನಗಳನ್ನು ಸಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿ?' ಮಾಧವನು ಮಗನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಹೇಳಿದನು, 'ಅರ್ಜುನ್, ಬೆಂಕಿಯ ಮಧ್ಯೆ ಮಲಗುವುದು ಅಪಾಯಕಾರಿ ನಿಜ, ಆದರೆ ಬಡತನದ ಮಧ್ಯೆ ಬದುಕುವುದು ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಭಯಾನಕ. ಬೆಂಕಿ ನಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನು ಸುಡಬಹುದು, ಆದರೆ ಬಡತನ ನಮ್ಮ ಗೌರವ ಮತ್ತು ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಸುಟ್ಟು ಹಾಕುತ್ತದೆ. ನಾವು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ದುಡಿಯಬೇಕು, ಆದರೆ ಬೇರೆಯವರ ಮುಂದೆ ಕೈ ಚಾಚುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಾರದಿರಲಿ.'
ಮಾಧವನ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ ಅವರು ಮತ್ತೆ ಸುಖವಾಗಿ ಬದುಕಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಬಡತನವು ಮನುಷ್ಯನ ಘನತೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಕುಗ್ಗಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಅರ್ಜುನ್ಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು.
