ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு விவசாயி வாழ்ந்து வந்தான். அவனுக்கு ஒரு மகன் இருந்தான், அவன் பெயர் கவின். மாறன் மிகவும் கடின உழைப்பாளி, ஆனால் அவன் எப்போதும் தன் மகனுக்கு ஒரு விஷயத்தை வலியுறுத்தி வந்தான்: 'கவின், எவ்வளவு கஷ்டமான சூழலிலும் நம்முடைய கௌரவத்தையும், அடிப்படைத் தேவைகளையும் இழந்துவிடக்கூடாது.'
ஒருமுறை கிராமத்தில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. விளைச்சல் சரியில்லை, பணமும் இல்லை. மாறன் தன் சேமிப்பை எல்லாம் பயன்படுத்தினான். ஒரு நாள், மாறன் ஒரு பெரிய தொழிலதிபரிடம் வேலை கேட்டான். அந்தத் தொழிலதிபர் மிகவும் கடுகடுப்பானவர். அவர் மாறனைத் திட்டியதோடு மட்டுமல்லாமல், மிகக் குறைந்த ஊதியத்தையும், மிகக் கடினமான வேலையையும் கொடுத்தார். மாறன் அந்த அவமானத்தைத் தாங்கிக்கொண்டு வேலை செய்தான்.
ஆனால், சில மாதங்கள் கழித்து, மாறன் ஒரு பெரிய தவறு செய்துவிட்டான் என்று நினைத்துத் தவித்தான். அவனிடம் ஒரு சிறு தொகை மட்டுமே இருந்தது. கவின் கேட்டான், 'அப்பா, நாம் ஏன் இந்தத் தொழிலதிபரிடம் வேலை செய்கிறோம்? அவர் நம்மை மதிக்கவில்லை.' மாறன் மெதுவாகச் சொன்னான், 'மகனே, நெருப்பில் தூங்குவது ஆபத்தானதுதான், ஆனால் வறுமையின் பிடியில் சிக்கித் தவிப்பது அதைவிடக் கொடுமையானது. நெருப்பு நம் உடலைத் தீண்டும், ஆனால் வறுமை நம் ஆத்மாவையும், நம் கண்ணியத்தையும் சேர்த்துத் தீயிட்டுத் தின்னும். நாம் கஷ்டப்பட்டாலும், அடுத்தவர் முன் கையேந்தும் நிலைக்கு வராமல் இருக்க வேண்டும்.'
மாறன் தன் உழைப்பால் மெல்ல மெல்ல முன்னேறினான். வறுமை அவனைத் தொடாமல் பார்த்துக் கொண்டான். கவின் தன் தந்தையின் நிதானத்தையும், வறுமையின் கொடுமையையும் புரிந்து கொண்டான்.
