ఒక చిన్న గ్రామంలో కవి అనే బాలుడు ఉండేవాడు. కవి కుటుంబం చాలా పేదవారు. గ్రామంలో పెద్ద పండుగ జరుగుతున్న సమయంలో, కవి స్నేహితులందరూ కొత్త బట్టలు వేసుకుని, రకరకాల మిఠాయిలు తింటూ ఆనందంగా ఉన్నారు. కానీ కవి దగ్గర ఏమీ లేకపోవడంతో ఒక చెట్టు కింద దిగులుగా కూర్చున్నాడు.
అప్పుడే ఆ ఊరి పెద్దాయన, రాఘవయ్య గారు అక్కడికి వచ్చారు. ఆయన చాలా దయాగుణం కలవారు. ఆయనకు ఎవరైనా సహాయం అడిగితే, కలలో కూడా ఇవ్వకుండా ఉండరని ఊరి వాళ్లందరికీ తెలుసు. కవి ముఖంలో బాధను చూసి ఆయన దగ్గరకు వెళ్లారు.
కవి కొంచెం సిగ్గుపడుతూ, 'తాతయ్య, నాకు ఒక మిఠాయి దొరుకుతుందా?' అని అడిగాడు. రాఘవయ్య గారు నవ్వుతూనే, కవికి ఒక పెద్ద మిఠాయిల డబ్బాను మరియు కొన్ని పండ్లను ఇచ్చారు. కవి ఎంతో సంతోషించాడు. 'బాబు, సహాయం చేసే మనస్తత్వం ఉన్నవారిని అడగడం తప్పు కాదు, అది ఒక వరం వంటిది' అని రాఘవయ్య గారు చెప్పారు. సహాయం చేయడమే తన ధర్మంగా భావించే వారి దగ్గర సహాయం కోరడం, తనే స్వయంగా ఇచ్చినంత సంతోషాన్ని ఇస్తుందని కవి తెలుసుకున్నాడు.
