ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കവി എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ബാലൻ താമസിച്ചിരുന്നു. കവിയുടെ കുടുംബം വളരെ പാവപ്പെട്ടവരായിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ വലിയ ഉത്സവത്തിനിടയിൽ, കൂട്ടുകാരെല്ലാം പുതിയ വസ്ത്രങ്ങളും മധുരപലഹാരങ്ങളും ആസ്വദിക്കുന്നത് കവി നോക്കിനിന്നു. കയ്യിൽ ഒന്നുമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് അവൻ ഒരു മരച്ചുവട്ടിൽ സങ്കടത്തോടെ ഇരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് ആ നാട്ടിലെ വലിയ ധനികനായ രാഘവൻ മാസ്റ്റർ അവിടെ വന്നത്. മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹം വളരെ മുന്നിലായിരുന്നു. ഒരാൾ സഹായം ചോദിച്ചാൽ, സ്വപ്നത്തിൽ പോലും അത് നിഷേധിക്കാൻ അദ്ദേഹം തയ്യാറല്ല എന്ന് നാട്ടുകാർ പറയുമായിരുന്നു. കവിയുടെ മുഖത്തെ സങ്കടം കണ്ട മാസ്റ്റർ അവന്റെ അടുത്തെത്തി.
കവി മടിച്ചു മടിച്ച് ചോദിച്ചു, 'മാസ്റ്റർ, എനിക്കൊരു മിഠായി തരാമോ?' മാസ്റ്റർ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കവിയുടെ കയ്യിൽ ഒരു വലിയ മിഠായിപ്പൊതിയും പഴങ്ങളും നൽകി. കവിയുടെ സന്തോഷത്തിന് അതിരുകളില്ലായിരുന്നു. 'മോനേ, സഹായിക്കാൻ മനസ്സുള്ളവരോട് ചോദിക്കുന്നത് ഒരു തെറ്റല്ല,' എന്ന് മാസ്റ്റർ പറഞ്ഞു. സഹായിക്കുന്നതിനെ തന്റെ കടമയായി കാണുന്നവരോട് സഹായം ചോദിക്കുന്നത്, സ്വയം നൽകുന്നതിന് തുല്യമാണെന്ന് കവി അന്ന് മനസ്സിലാക്കി.
