ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನ ಕುಟುಂಬವು ತುಂಬಾ ಬಡವರಾಗಿತ್ತು. ಹಳ್ಳಿಯ ಜಾತ್ರೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ಸ್ನೇಹಿತರು ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಸಿಹಿ ತಿಂಡಿಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ಕವಿ ಬೇಸರದಿಂದ ಒಂದು ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದನು.
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಆ ಊರಿನ ದೊಡ್ಡ ಶ್ರೀಮಂತರಾದ ರಾಘವಣ್ಣನವರು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರು. ಅವರು ತುಂಬಾ ದಯಾಳುಗಳಾಗಿದ್ದರು. ಯಾರಾದರೂ ಸಹಾಯ ಕೇಳಿದರೆ, ಅವರು ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಅದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಕವಿಯ ಮುಖದ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ನೋವನ್ನು ಕಂಡು ಅವರು ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದರು.
ಕವಿ ಮುಜುಗರದಿಂದ, 'ಅಜ್ಜಿಯರೇ, ನನಗೆ ಒಂದು ಸಿಹಿ ಸಿಗಬಹುದೇ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ರಾಘವಣ್ಣನವರು ನಗುನಗುತ್ತಲೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಿಹಿ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕವಿಗೆ ನೀಡಿದರು. ಕವಿಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು ಮೂಡಿತು. 'ಮಗು, ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಗುಣವು ನಿನ್ನದಾಗಲಿ,' ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದನ್ನೇ ತನ್ನ ಜೀವನ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವವರಿಂದ ಸಹಾಯ ಕೇಳುವುದು, ತಾನೇ ನೀಡಿದಂತೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕವಿ ಅಂದು ಅರಿತನು.
