ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் வாழ்ந்து வந்தான். அவனது தந்தை ஒரு ஏழை விவசாயி. ஒருமுறை கிராமத்தில் பெரிய திருவிழா நடந்தது. கதிரின் நண்பர்கள் அனைவரும் புதிய ஆடைகளுடனும் பல இனிப்புகளுடனும் இருந்தனர். ஆனால், கதிரிடம் ஒரு சிறிய மிட்டாய் கூட இல்லை. கதிர் மிகவும் வருத்தத்துடன் ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தான்.
அப்போது அந்த ஊரின் மிகப்பெரிய செல்வந்தரான பெரியவர் மாணிக்கம் அங்கு வந்தார். அவர் மிகவும் கருணை உள்ளம் கொண்டவர். யாராவது உதவி கேட்டால், அவர் கனவிலும் கொடுக்காமல் இருக்க மாட்டார் என்பது ஊர் மக்களின் பொதுவான கருத்து. கதிர் அவரிடம் சென்று எதையும் கேட்கவில்லை, ஆனால் அவன் முகத்தில் இருந்த சோகத்தை மாணிக்கம் கண்டார். கதிர் மெதுவாக, 'ஐயா, எனக்கு ஒரு இனிப்பு கிடைக்குமா?' என்று கேட்டான்.
மாணிக்கம் சிரித்துக்கொண்டே, கதிரின் கையில் ஒரு பெரிய இனிப்புப் பெட்டியையும், சில பழங்களையும் கொடுத்தார். கதிர் மகிழ்ச்சியில் துள்ளினான். ஆனால், மாணிக்கம் சொன்ன ஒரு விஷயம் கதிரைத் திகைக்க வைத்தது. 'தம்பி, நீ என்னிடம் கேட்டது ஒரு பிச்சை அல்ல. உன்னுடைய தேவையைத் தெரிந்து நான் கொடுத்தது ஒரு பரிசு. ஆனால், நான் எப்போதுமே மற்றவர்களுக்குக் கொடுப்பேன் என்று நினைத்து வாழ்பவன் என்பதால், நீ கேட்டது எனக்கு ஒரு சுமையல்ல, அது ஒரு மகிழ்ச்சி.'
கதிர் அன்று ஒரு பெரிய உண்மையைத் தெரிந்துகொண்டான். ஒருவரிடம் உதவி கேட்பது அவமானமல்ல, குறிப்பாக உதவி செய்வதையே தன் வாழ்வின் கடமையாகக் கருதுபவர்களிடம் கேட்பது, தானாகவே அந்த உதவியைப் பெறுவதற்குச் சமம்.
