ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు మరియు అతని తండ్రి రవి నివసించేవారు. రవి ఒక రైతు, చాలా దయాగుణం కలిగిన వ్యక్తి. ఒక సాయంత్రం, వారు సంతలో నడుచుకుంటూ వెళ్తుండగా, ఒక పెద్ద చెట్టు కింద మాధవ్ అనే వృద్ధుడు నిశ్శబ్దంగా కూర్చుని ఉండటం అర్జున్ గమనించాడు. ఆయన ముందు ఒక చిన్న గిన్నె ఉంది, కానీ ఆయన ఎవరినీ ఏమీ అడగడం లేదు. ప్రజలు వెళ్తుంటే ఆయన కేవలం తన కళ్ళతో చూస్తూ ఉండేవారు.
అర్జున్ తన తండ్రిని అడిగాడు, "నాన్న, ఆయన ఎందుకు ఏమీ అడగడం లేదు? ఆయనకి ఆకలిగా ఉన్నట్లు కనిపిస్తోంది!"
రవి నవ్వుతూ ఇలా అన్నాడు, "అర్జున్, ఈ ప్రపంచంలో కొందరు వ్యక్తులు ఉంటారు. వారు నోటితో ఏమీ అడగరు, కానీ వారి కళ్ళు అన్నీ చెప్పేస్తాయి. వారి మౌనం, మనం అడగకముందే ఇవ్వాలనిపించే ఒక శక్తివంతమైన భాష."
అర్జున్ ఆ వృద్ధుడి కళ్ళలోకి చూశాడు. అందులో ఒక ఆశ, ఒక గౌరవం కనిపించాయి. వెంటనే అర్జున్ పరుగెత్తుకెళ్లి ఒక రొట్టె మరియు ఒక పండు తెచ్చి ఆ వృద్ధుడికి ఇచ్చాడు. మాధవ్ ఆ ఆహారాన్ని తీసుకున్నప్పుడు ఆయన కళ్ళలో కృతజ్ఞతతో నీళ్లు తిరిగాయి. ఏమీ అడగకుండానే, కేవలం తన చూపులతో సహాయం పొందిన ఆ క్షణం అర్జున్ మనసులో బలంగా నాటుకుపోయింది.
