ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಅವನ ತಂದೆ ರವಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ರವಿ ಒಬ್ಬ ಕೃಷಿಕನಾಗಿದ್ದು, ತುಂಬಾ ದಯಾಳು ಆಗಿದ್ದನು. ಒಂದು ಸಂಜೆ, ಅವರು ಹಳ್ಳಿಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಅಡಿಕೆ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಮಾಧವ ಎಂಬ ವೃದ್ಧನು ಶಾಂತವಾಗಿ ಕುಳಿತಿರುವುದನ್ನು ಅರ್ಜುನ್ ಗಮನಿಸಿದನು. ಮಾಧವನ ಮುಂದೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪಾತ್ರೆಯಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅವನು ಯಾರ ಬಳಿಯೂ ಏನನ್ನೂ ಕೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಜನರು ಹಾದುಹೋಗುವಾಗ ಅವನು ಕೇವಲ ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು.
ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದನು, "ಅಪ್ಪಾ, ಅವರು ಯಾಕೆ ಏನನ್ನೂ ಕೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ? ಅವರಿಗೆ ಹಸಿವಾಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ!"
ರವಿ ಮೃದುವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು, "ಅರ್ಜುನ್, ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಜನರಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಏನನ್ನೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಅವರ ಮೌನವು, ನಾವು ಕೇಳದೆಯೇ ನೀಡುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಒಂದು ಶಕ್ತಿಯುತವಾದ ಭಾಷೆಯಾಗಿದೆ."
ಅರ್ಜುನ್ ಮಾಧವನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಘನತೆ ಇತ್ತು. ಅರ್ಜುನ್ ತಕ್ಷಣ ಓಡಿಹೋಗಿ ಒಂದು ರೊಟ್ಟಿ ಮತ್ತು ಹಣ್ಣನ್ನು ತಂದು ಮಾಧವನಿಗೆ ನೀಡಿದನು. ಮಾಧವನು ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವಾಗ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿತ್ತು. ಮಾತುಗಳಿಲ್ಲದೆ, ಕೇವಲ ತನ್ನ ಇರುವಿಕೆಯಿಂದ ಸಹಾಯ ಪಡೆದ ಆ ಕ್ಷಣ ಅರ್ಜುನ್ಗೆ ಜೀವನದ ದೊಡ್ಡ ಪಾಠವನ್ನು ಕಲಿಸಿತು.
