ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவனும் அவனது தந்தை சோமுவும் வசித்து வந்தனர். சோமு ஒரு விவசாயி, மிகவும் இரக்க குணம் கொண்டவர். ஒரு நாள் மாலை, சோமு தன் மகனுடன் ஊர் சந்தைக்குச் சென்றார். அங்கே ஒரு முதியவர், பெயர் ரவி, ஒரு மூலையில் அமர்ந்திருந்தார். அவர் கையில் ஒரு சிறிய கிண்ணம் இருந்தது, ஆனால் அவர் யாரிடமும் எதையும் கேட்கவில்லை. அவர் அமைதியாக, கண்கள் கலங்கியபடி மக்கள் கடந்து செல்வதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். கதிர் ஆச்சரியத்துடன் தன் தந்தையிடம் கேட்டான், "அப்பா, அவர் ஏன் யாரிடமும் உணவு கேட்கவில்லை? பசியாகத் தெரியுதே!"
சோமு புன்னகைத்துவிட்டு, "கதிர், உலகில் சில மனிதர்கள் உண்டு. அவர்கள் எதையும் கேட்க மாட்டார்கள், ஆனால் அவர்களின் கண்கள் அனைத்தையும் சொல்லிவிடும். அவர்களின் மௌனம், நாம் கேட்காமலேயே கொடுக்கத் தூண்டும் ஒரு வலிமையான மொழி" என்றார். கதிர் அந்த முதியவரின் கண்களைப் பார்த்தான். அதில் ஒருவிதமான எதிர்பார்ப்பும், அதே சமயம் ஒருவிதமான கண்ணியமும் இருந்தது. கதிர் ஓடிச் சென்று தன் பையில் இருந்த ஒரு ரொட்டியையும், ஒரு ஆப்பிளையும் அந்த முதியவரிடம் கொடுத்தான். ரவி அந்த உணவைப் பெற்றுக்கொண்டு, கண்களில் கண்ணீருடன் கதிரையும் சோமுவையும் பார்த்துப் புன்னகைத்தார். எதையும் கேட்காமல், தன் நிலையில் இருந்தபடியே அன்பைப் பெற்ற அந்தத் தருணம் கதிரின் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தது.
