ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്ന ബാലനും അവന്റെ പിതാവ് രാഘവൻ എന്ന കർഷകനും താമസിച്ചിരുന്നു. രാഘവൻ വളരെ ദയാലുവായ ഒരാളായിരുന്നു. ഒരു വൈകുന്നേരം ഗ്രാമത്തിലെ ചന്തയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, ഒരു വലിയ ആൽമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ മാധവൻ എന്ന വൃദ്ധൻ ശാന്തനായി ഇരിക്കുന്നത് അർജുൻ കണ്ടു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുന്നിൽ ഒരു ചെറിയ പാത്രമുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അദ്ദേഹം ആരോടും ഒന്നും ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ആളുകൾ കടന്നുപോകുമ്പോൾ അദ്ദേഹം വെറുതെ നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
അർജുൻ തന്റെ അച്ഛനോട് ചോദിച്ചു, "അച്ഛാ, അദ്ദേഹം എന്തുകൊണ്ടാണ് ഒന്നും ചോദിക്കാത്തത്? അദ്ദേഹത്തിന് വിശക്കുന്നുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടല്ലോ!"
രാഘവൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "അർജുൻ, ഈ ലോകത്ത് ചില മനുഷ്യരുണ്ട്. അവർ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ഒന്നും ചോദിക്കില്ല, പക്ഷേ അവരുടെ കണ്ണുകൾ എല്ലാം പറയും. അവരുടെ മൗനം, നമ്മൾ ചോദിക്കാതെ തന്നെ നൽകാൻ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ഭാഷയാണ്."
അർജുൻ മാധവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അതിൽ ഒരു വലിയ പ്രതീക്ഷയും അതേസമയം ഒരു അന്തസ്സും ഉണ്ടായിരുന്നു. അർജുൻ ഓടിച്ചെന്ന് തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു കഷ്ണം റോട്ടും ഒരു പഴവും അദ്ദേഹത്തിന് നൽകി. മാധവൻ അത് സ്വീകരിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. ഒന്നും ചോദിക്കാതെ തന്നെ സ്നേഹം ലഭിച്ച ആ നിമിഷം അർജുന്റെ മനസ്സിൽ മായാതെ നിന്നു.
