ఒక అందమైన గ్రామంలో కవిన్ మరియు మీరా అనే దంపతులు ఉండేవారు. కవిన్ ఒక శిల్పి, మీరా అతని ప్రియమైన భార్య. ఒకసారి, కవిన్ పని మీద కొన్ని నెలల పాటు వేరే ఊరు వెళ్లాల్సి వచ్చింది. అతను వెళ్లేటప్పుడు మీరా చాలా బాధగా, "మీరు దూరంగా వెళ్లినా మీ జ్ఞాపకాలు నాతోనే ఉంటాయి" అని చెప్పింది.
కవిన్ వెళ్ళిన కొన్ని వారాల తర్వాత, మీరా ఇంట్లో పనులు చేసుకుంటుండగా, ఆమె వేలు ఒక చిన్న దీపపు జ్వాల తగిలింది. ఆమె వెంటనే చేయి వెనక్కి లాక్కుంది. 'నిప్పు తగిలితేనే కదా కాలేది' అని ఆమె అనుకుంది.
కానీ ఆ రాత్రి, మీరా కవిన్ గురించి ఆలోచిస్తుంటే, ఆమె గుండెల్లో ఒక రకమైన మంట అనిపించింది. అది నిప్పు వల్ల కలిగే మంట కాదు, కవిన్ లేని వెలితి వల్ల కలిగే బాధ. కవిన్ ఆమె పక్కన లేడు, కానీ అతని జ్ఞాపకాలు ఆమె హృదయాన్ని నిప్పులా దహిస్తున్నాయి. నిప్పు తగిలితేనే కాలBurns, కానీ ప్రేమలో విరహం కలిగించే వేదన, ప్రియతమ దూరమైనా కూడా మనసులో మండుతూనే ఉంటుంది అని మీరా గ్రహించింది.
