ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿನ್ ಮತ್ತು ಮೀರಾ ಎಂಬ ದಂಪತಿಗಳು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕವಿನ್ ಒಬ್ಬ ಶಿಲ್ಪಿ, ಮೀರಾ ಅವನ ಪ್ರೀತಿಯ ಪತ್ನಿ. ಒಂದು ಬಾರಿ, ಕವಿನ್ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ದೂರದ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು. ಕವಿನ್ ಹೊರಡುವಾಗ ಮೀರಾ ತುಂಬಾ ಬೇಸರದಿಂದ "ನೀವು ದೂರವಿದ್ದರೂ ನಿಮ್ಮ ನೆನಪು ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇರುತ್ತದೆ" ಎಂದಳು.
ಕವಿನ್ ಹೋದ ಕೆಲವು ವಾರಗಳ ನಂತರ, ಮೀರಾ ತನ್ನ ಮನೆಯನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವಳ ಬೆರಳು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ದೀಪದ ಜ್ವಾಲೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿತು. ಅವಳು ತಕ್ಷಣ ಕೈಯನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡಳು. 'ಬೆಂಕಿ ಮುಟ್ಟಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಸುಡುತ್ತದೆ' ಎಂದು ಅವಳು ಅಂದುಕೊಂಡಳು.
ಆದರೆ ಅಂದು ರಾತ್ರಿ, ಮೀರಾ ಕವಿನ್ನ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ, ಅವಳ ಎದೆಯೊಳಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಉರಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಅದು ದೀಪದ ಉರಿಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಕವಿನ್ನ ಅಗಲಿಕೆಯ ನೋವು. ಕವಿನ್ ಅವಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಅವನ ನೆನಪುಗಳು ಅವಳ ಹೃದಯವನ್ನು ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಸುಡತೊಡಗಿದವು. ಬೆಂಕಿ ಮುಟ್ಟಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಸುಡುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿಯ ವಿರಹವು ಪ್ರಿಯತಮ ದೂರ ಹೋದ ಮೇಲೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉರಿಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮೀರಾ ಅರಿತುಕೊಂಡಳು.
