ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കവിനും മീരയും എന്ന ദമ്പതികൾ താമസിച്ചിരുന്നു. കവിൻ ഒരു ശില്പിയായിരുന്നു, മീര അവന്റെ പ്രിയതമയും. ഒരു ദിവസം, ഒരു വലിയ പ്രവൃത്തിക്കായി കവിന് മാസങ്ങളോളം ദൂരെയുള്ള ഒരു നഗരത്തിലേക്ക് പോകേണ്ടി വന്നു. യാത്ര തിരിക്കുമ്പോൾ മീരയുടെ മനസ്സ് വിഷമത്തിലായിരുന്നു.
കവിൻ പോയി ഏതാനും ആഴ്ചകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, മീരയ്ക്ക് അവനെ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹം വർദ്ധിച്ചു. ഒരു ദിവസം വീട് വൃത്തിയാക്കുന്നതിനിടയിൽ മീരയുടെ വിരൽ ഒരു മെഴുകുതിരി ജ്വാലയിൽ തട്ടി. അവൾ പെട്ടെന്ന് കൈ പിൻവലിച്ചു. 'തീ തൊടുമ്പോൾ മാത്രമേ പൊള്ളിക്കൂ,' എന്ന് അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞു.
എന്നാൽ അന്ന് രാത്രി, ജനാലയ്ക്കൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ മീരയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരുതരം ചൂട് അനുഭവപ്പെട്ടു. അത് തീയുടെ ചൂടായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് കവിനോടുള്ള വിരഹത്തിന്റെ വേദനയായിരുന്നു. കവിൻ അവളുടെ അടുത്തില്ല, പക്ഷേ അവന്റെ ഓർമ്മകൾ അവളുടെ ഹൃദയത്തെ ഒരു തീ പോലെ ദഹിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. തീ തൊടുമ്പോൾ മാത്രമേ പൊള്ളിക്കൂ, എന്നാൽ പ്രിയപ്പെട്ടവർ അകന്നുപോയാലും അവരുടെ ഓർമ്മകൾ ഹൃദയത്തിൽ കനലായി എരിഞ്ഞുനിൽക്കും എന്ന് മീര തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
