ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் நிலா என்ற தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தனர். கதிர் ஒரு சிற்பி, நிலா அவனது அன்பான மனைவி. ஒருமுறை, கதிர் ஒரு பெரிய வேலையிற்காகப் பல மாதங்கள் வெளியூர் செல்ல வேண்டியிருந்தது. கிளம்பும் போது, நிலா மிகவும் வருத்தத்துடன், "நீங்கள் சென்றாலும் உங்கள் நினைவுகள் என்னோடு இருக்கும்" என்று கூறினாள்.
கதிர் சென்ற சில வாரங்களிலேயே, நிலாவின் மனம் கவலையிலேயே இருந்தது. ஒரு நாள், நிலா தனது வீட்டின் முற்றத்தில் ஒரு சிறிய விளக்கை ஏற்றினாள். அந்த விளக்கைத் தொட்டபோது கையில் லேசான சூடு பட்டது. நிலா உடனே கையை விலக்கிக் கொண்டாள். "நெருப்பு தொட்டால் தான் சுடும்" என்று அவள் நினைத்தாள்.
ஆனால், அன்று இரவு அவள் தூங்கும்போது, அவளுக்கு கதிரின் நினைவுகள் வந்து கொண்டே இருந்தன. அவள் கதிரின் அருகில் இல்லை, ஆனால் அவனது நினைவுகள் அவளது இதயத்தை ஒரு நெருப்பைப் போலத் தகிப்பதாக உணர்ந்தாள். கதிர் அவளுக்கு அருகில் இல்லை என்றாலும், அவனது பிரிவின் வலி அவளைத் தீயைப் போலத் தகித்துக் கொண்டே இருந்தது. நெருப்பு தொடும்போது மட்டுமே சுடும், ஆனால் அன்பின் பிரிவு, அது விலகிச் சென்ற பிறகும் உள்ளுக்குள் எரிந்து கொண்டே இருக்கும் என்பதை நிலா உணர்ந்தாள்.
