ఒక అందమైన గ్రామంలో లత మరియు ఆమె భర్త రాము ఉండేవారు. రాము ఒక శిల్పి. ఒకసారి రాము పని మీద వేరే ఊరు వెళ్ళాల్సి వచ్చింది. అతను లేని సమయంలో, లత ప్రతి నిమిషం అతని జ్ఞాపకాలతోనే గడిపింది. కిటికీ దగ్గర కూర్చుని అతను ఎప్పుడు వస్తాడా అని ఎదురుచూస్తూ ఆమె కళ్ళకు నిద్ర లేకుండా పోయింది.
కొన్ని రోజుల తర్వాత రాము తిరిగి వచ్చాడు. కానీ అక్కడ ఒక వింత జరిగింది. అతను పక్కనే ఉన్నా, లతకు నిద్ర పట్టడం లేదు. అతను దగ్గర ఉన్నప్పుడు, అతని ముఖాన్ని చూస్తూ ఉండాలనే తపన ఆమెను నిద్రపోనివ్వడం లేదు. అతను పక్కనే ఉన్నా, అతని ప్రతి కదలికను చూడాలనే ఆశతో ఆమె కళ్ళు తెరిచే ఉండేవి.
రాము ఆమెను అడిగాడు, 'లత, ఎందుకు నిద్రపోవడం లేదు?' ఆమె నవ్వుతూ, 'నువ్వు లేనప్పుడు నిన్ను చూడాలని నా కళ్ళు తపిస్తున్నాయి; నువ్వు ఉన్నప్పుడు నిన్ను చూస్తూ ఉండాలని నా కళ్ళు నిద్రపోవడానికి ఇష్టపడటం లేదు' అని చెప్పింది. ఆమె ప్రేమ ఆమె కళ్ళలోని నిద్రను దోచుకుంది.
