ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளவேனில் என்ற ஒரு பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவளது கணவன் கதிர், ஒரு சிற்பி. ஒருமுறை கதிர் ஒரு பெரிய கோவிலுக்குச் சிற்பம் செதுக்கச் சென்றான். அவன் இல்லாதபோது, இளவேனில் ஒவ்வொரு நொடியும் அவனது நினைவிலேயே இருந்தாள். ஜன்னல் வழியாகத் தெருவைப் பார்த்துக் கொண்டே, அவன் எப்போது வருவான் என்று காத்திருப்பாள். அவளது கண்கள் உறக்கத்தையே மறந்தன.
சில வாரங்களுக்குப் பிறகு கதிர் வீடு திரும்பினான். ஆனால், ஒரு விசித்திரமான விஷயம் நடந்தது. அவன் அருகில் இருக்கும்போது கூட, இளவேனிலின் கண்கள் அமைதியடையவில்லை. அவன் அருகில் இருந்தால், அவனது முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்ற ஏக்கம் அவளைத் தூங்க விடவில்லை. அவன் தூங்கும்போது, அவனது முகத்தை ரசித்துக் கொண்டே அவள் விழித்திருப்பாள். அவன் இல்லாதபோது பிரிவின் துயரம், அவன் இருக்கும்போது அவனது அருகாமையை ரசிக்கும் ஆவல் - இவை இரண்டுமே அவளது கண்களுக்கு உறக்கத்தைத் தராத ஒரு தீராத தாகமாக மாறியது.
கதிர் அவளிடம், 'இளவேனில், ஏன் தூங்குவதில்லை?' என்று கேட்டான். அவள் புன்னகையுடன், 'நீ இல்லாத போது உன்னைத் தேடி என் கண்கள் அலைகின்றன; நீ இருக்கும் போது உன்னையே பார்த்துக் கொண்டே இருக்க என் கண்கள் விரும்புகின்றன' என்றாள். அன்பின் ஆழம் கண்களின் உறக்கத்தைத் திருடிவிட்டிருந்தது.
