മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ഇലയ എന്ന പെൺകുട്ടിയും അവളുടെ ഭർത്താവ് മാധവനും താമസിച്ചിരുന്നു. മാധവൻ ഒരു ശില്പിയായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ ഒരു വലിയ പ്രവൃത്തിക്കായി മാധവൻ ദൂരദേശത്തേക്ക് യാത്ര പോയി. അവൻ ഇല്ലാത്ത സമയങ്ങളിൽ ഇലയയുടെ മനസ്സ് മുഴുവൻ അവനെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകളായിരുന്നു. ജനലിലൂടെ വഴി നോക്കി അവൻ വരുമെന്ന് കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ടു.
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം മാധവൻ തിരിച്ചെത്തി. എന്നാൽ അവിടെ മറ്റൊരു അവസ്ഥയാണ് ഉണ്ടായത്. അവൻ കൂടെയുള്ളപ്പോഴും ഇലയയ്ക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ അടുത്തിരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ മുഖം നോക്കി നിൽക്കാനും അവന്റെ സാമീപ്യം ആസ്വദിക്കാനും അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു. അവൻ ഉറങ്ങുമ്പോൾ പോലും അവനെ നോക്കി നിൽക്കാൻ അവൾക്ക് തോന്നി.
മാധവൻ ചോദിച്ചു, 'ഇലയ, നീ എന്താണ് ഉറങ്ങാത്തത്?' അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, 'നീ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ നിന്നെ കാണാൻ കൊതിച്ച് എന്റെ കണ്ണുകൾ വിങ്ങുന്നു; നീ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ നിന്നെ നോക്കി നിൽക്കാൻ കൊതിച്ച് എന്റെ കണ്ണുകൾ അടയുന്നില്ല.' സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം അവളുടെ ഉറക്കത്തെ കവർന്നെടുത്തു.
