ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ರವಿ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ಪ್ರತಿದಿನ ತನ್ನ ಕುರಿಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸಲು ಕಾಡಿನ ಅಂಚಿನ ಹುಲ್ಲುಗಾವಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ, ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಕುರಿ ಮರಿ ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಓಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು. ರವಿ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಆ ಕುರಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಸುರಕ್ಷಿತವಾದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ತಂದನು. "ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಹೋಗಬೇಡ, ಅದು ಅಪಾಯಕಾರಿ," ಎಂದು ಅವನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದನು.
ಆದರೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಅದೇ ಕುರಿ ಮತ್ತೆ ಕಾಡಿನ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗಲು ನೋಡಿತು. ರವಿಗೆ ತುಂಬಾ ಕೋಪ ಬಂದಿತು. ಅವನು ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ನೆಲದ ಮೇಲಿದ್ದ ಒಂದು ಕಲ್ಲನ್ನು ತೆಗೆದು ಆ ಕುರಿಗೆ ಎಸೆದನು. ದುರಂತವೆಂದರೆ, ಆ ಕಲ್ಲು ಕುರಿಯ ಕೊಂಬಿಗೆ ಬಲವಾಗಿ ತಗುಲಿ, ಅದರ ಒಂದು ಭಾಗ ಮುರಿದುಹೋಯಿತು.
ರವಿಗೆ ತುಂಬಾ ಭಯವಾಯಿತು. "ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಇದು ತಿಳಿದರೆ ನನ್ನನ್ನು ಬೈಯುತ್ತಾರೆ," ಎಂದು ಅವನು ನಡುಗಿದನು. ಅವನು ಕುರಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ, "ನಾನು ಕಲ್ಲನ್ನು ಎಸೆದ ವಿಷಯವನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಬೇಡ, ತಿಳಿಯದಂತೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳೋಣ," ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡನು.
ಆ ಕುರಿ ರವಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೇಳಿತು, "ನೀನು ನನ್ನ ಬಳಿ ರಹಸ್ಯವಾಗಿರಲು ಕೇಳಬಹುದು, ಆದರೆ ಈ ಮುರಿದ ಕೊಂಬು ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಇದು ಹೇಗೆ ಒಡೆದಿದೆ ಎಂದು ನೋಡುವವರಿಗೆ ಸತ್ಯ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ."
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ರವಿಯ ತಂದೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರು. ಕುರಿಯ ಮುರಿದ ಕೊಂಬನ್ನು ನೋಡಿ, "ಇದು ಹೇಗೆ ಒಡೆದಿದೆ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ರವಿಗೆ ಭಯವಾಯಿತು, ಆದರೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಅವನು ನಿಜವನ್ನು ಹೇಳಿದನು. ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿದ ನಂತರ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಶಾಂತಿ ಸಿಕ್ಕಿತು.
Moral
ನಾವು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪುಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಅಡಗಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.
