ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಬಲಿಷ್ಠ ಸಿಂಹವಿತ್ತು. ವಿಕ್ರಮ್ ತುಂಬಾ ಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಅತಿಯಾದ ಅಹಂಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದನು. ಹಸಿವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುವುದು ಅವನ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿತ್ತು. ಇದರಿಂದ ಕಾಡಿನ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಭಯಭೀತವಾಗಿದ್ದವು.
ಒಂದು ದಿನ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಸೇರಿ ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದವು. ಅವು ಸಿಂಹದ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, "ಮೃಗರಾಜರೇ, ನೀವು ಪ್ರತಿದಿನ ಬೇಟೆಯಾಡುವುದರಿಂದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಬದಲಾಗಿ, ನಾವು ಪ್ರತಿದಿನ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಆಹಾರವಾಗಿ ಬರುತ್ತೇವೆ. ನೀವು ಬೇರೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಬೇಡಿ" ಎಂದು ವಿನಂತಿಸಿದವು. ವಿಕ್ರಮ್ ಇದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡನು.
ದಿನಗಳು ಉರುಳಿದವು. ಒಂದು ದಿನ ಪುಟ್ಟ ಮೊಲವೊಂದರ ಸರದಿ ಬಂದಿತು. ಆ ಮೊಲವು ಬಹಳ ಚತುರವಾಗಿತ್ತು. ಅದು ಸಾಯಲು ಇಷ್ಟಪಡಲಿಲ್ಲ, ಹಾಗಾಗಿ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಮಾಡಿತು.
ಸಿಂಹದ ಗುಹೆಗೆ ತಲುಪುವಾಗ ಮೊಲವು ತುಂಬಾ ತಡ ಮಾಡಿತು. ಹಸಿವಿನಿಂದ ಸಿಟ್ಟಾಗಿದ್ದ ವಿಕ್ರಮ್, "ಏಕೆ ಇಷ್ಟು ತಡವಾಗಿ ಬಂದೆ?" ಎಂದು ಗರ್ಜಿಸಿತು.
ಮೊಲವು ನಡುಗುತ್ತಾ, "ಮಹಾರಾಜರೇ, ನಾನು ಬರುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಸಿಂಹ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅದು ಈ ಕಾಡಿನ ರಾಜ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ತಿಂದು ಹಾಕಿತು!" ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿತು.
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಕೆಂಡಾಮಂಡಲನಾದನು. "ಎಲ್ಲಿ ಆ ಸಿಂಹ? ನನಗೆ ತೋರಿಸು!" ಎಂದು ಆರ್ಭಟಿಸಿದನು.
ಮೊಲವು ಒಂದು ಕಲ್ಲಿನ ಬಿರುಕಿನ ಬಳಿ ಇರುವ ನೀರಿನ ಗುಂಡಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿತು. "ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಿ, ಆ ಸಿಂಹ ಅಡಗಿದೆ," ಎಂದಿತು.
ವಿಕ್ರಮ್ ಆ ಗುಂಡಿಯೊಳಗೆ ನೋಡಿದಾಗ, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಕಂಡಿತು. ಅದು ತನ್ನ ಶತ್ರುವಿನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಸಿಂಹವು ಆ ಗುಂಡಿಯೊಳಗೆ ಜೋರಾಗಿ ಜಿಗಿಯಿತು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿನ ಕಲ್ಲುಗಳು ಜಾರುವಂತಿದ್ದವು, ಸಿಂಹವು ಆ ಗುಂಡಿಯಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮೊಲವು ಚಾಣಾಕ್ಷತನದಿಂದ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿತು ಮತ್ತು ಕಾಡಿನ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟವು.
Moral
ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯು ಶಕ್ತಿಗಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದುದು.
